คืนมะรืนนี้ เวลาสี่ทุ่มกว่า จู้จื่อมาเคาะประตูห้องของหลินหย่วน
“หัวหน้าหลินครับ รัฐมนตรีจางส่งรถมารับแล้ว ตอนนี้รออยู่ที่ลานหลังบ้านครับ”
“อืม ไปกันเถอะ” หลินหย่วนคว้ากระเป๋าหนังบนโต๊ะ ข้างในบรรจุแบบแปลนสำคัญอยู่หลายแผ่น
ทั้งสองอ้อมไปยังลานหลังบ้านตามทางเล็ก
เห็นรถบรรทุกหลายคันคลุมผ้าใบจอดอยู่ตรงมุมลาน ไม่มีเครื่องหมายใด ๆ บนตัวรถ
มีคนกว่าสามสิบคนยืนเรียงแถวอยู่ในลาน ทุกคนสะพายสัมภาระของตัวเอง
ลานหลังบ้านเงียบสงัด ไม่มีใครพูดสักคน
จางลี่กั๋วยืนอยู่ข้างรถบรรทุก มือถือรายชื่อ เมื่อเห็นหลินหย่วนเดินมา เขาก็พยักหน้า
“หัวหน้าหลิน คนตามรายชื่อมาครบแล้วครับ”
หลินหย่วนกวาดตามองทุกคน
คนกว่าสามสิบคนที่ยืนอยู่ในลานเดินทางมาจากทั่วสารทิศ ท้ายที่สุดพวกเขาก็มารวมตัวกันในลานเล็ก ๆ แห่งนี้ เพราะมีอุดมการณ์และภารกิจเดียวกัน
หลินหย่วนไม่ได้พูดอะไรชวนซาบซึ้ง เพียงพยักหน้าให้จางลี่กั๋ว อีกฝ่ายก็โบกมือใหญ่แล้วสั่งออกเดินทางทันที
“ขึ้นรถ ออกเดินทาง!”
······
เมื่อได้ยินคำสั่ง ทุกคนก็เข้าแถวขึ้นรถ มีทหารหนุ่มแจกผ้าสีดำให้แต่ละคน
จางลี่กั๋วออกคำสั่ง “ปิดตาไว้”
คนในลานไม่มีใครถามเหตุผล ต่างรับผ้าไปปิดตาแต่โดยดี
หลินหย่วนกำลังจะทำตาม แต่จางลี่กั๋วส่ายหน้าห้ามไว้
“หัวหน้าหลินไม่ต้องปิดตาครับ” หลินหย่วนเลิกคิ้ว
“คุณเป็นหัวหน้าวิศวกร เป็นผู้ริเริ่มโครงการ ถ้าคุณยังมีความเสี่ยงว่าจะทำข้อมูลรั่วไหล งั้นก็ยกเลิกโครงการนี้ไปเลยดีกว่า” จางลี่กั๋วกล่าว “เบื้องบนเป็นคนกำหนดไว้ ไม่มีความเสี่ยงเรื่องข้อมูลรั่วไหลครับ”