รถถังรุ่น 51 จำนวน 8 คันกำลังเร่งมุ่งหน้าไปทางใต้
พวกมันเคลื่อนที่เร็วมาก ความเร็วแทบแตะ 50 กิโลเมตรต่อชั่วโมง
จ้าวกังนั่งอยู่ในหมายเลข 027 คอยสังเกตโดยรอบผ่านกล้องของผู้บังคับการรถถังเป็นระยะ
หลังแล่นไปได้ราวสิบนาที จู่ ๆ เขาก็เห็นฝุ่นฟุ้งเป็นวงกว้างทางขวาด้านหน้า และกำลังเคลื่อนเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อย ๆ พุ่งเฉียงตัดมาจากทางตะวันออก
กองกำลังซุ่มโจมตีของทหารอเมริกันงั้นหรือ?
จ้าวกังรู้สึกทันทีว่าวันนี้ตัวเองโชคดีมาก ทิศทางที่ฝุ่นฟุ้งเข้ามานั่นไม่ใช่หุบเขาหลงเหยียนหรอกหรือ? สรุปว่ามีการซุ่มโจมตีจริง ๆ สินะ?
จากนั้นน้ำเสียงของจ้าวกังก็เคร่งขรึมลง
“ทุกคันระวัง มีรถถังซุ่มโจมตีอยู่ทางขวาด้านหน้า”
“ดูจากจำนวนแล้วน่าจะไม่น้อย เป็นหน่วยรถถังของทหารอเมริกัน พวกมันกำลังพุ่งเฉียงตัดมาจากทางหุบเขาหลงเหยียน”
เสียงของหลิวเซี่ยงตงดังขึ้นจากวิทยุ “พวกมันคิดจะตัดเส้นทางเรา”
“ผู้กองจ้าว งั้นเราเร่งความเร็วพุ่งฝ่าไปเลยไหม?”
จ้าวกังไม่ได้ตอบทันที เขาเองก็ลังเลอยู่บ้าง จะเร่งเครื่องหนีหรือ? รถถังรุ่น 51 เร็วกว่ารถถังแพตตันของทหารอเมริกัน ถ้าตั้งใจวิ่งหนีโดยไม่หันกลับไปมอง ยังไงก็สลัดพวกมันหลุดแน่
แต่ถ้าหนีแบบนี้ ทหารอเมริกันต้องเห็นรูปร่างรถถังของพวกเขาชัดเจน เรื่องรถถังรุ่นใหม่ 8 คันก็จะถูกเปิดโปงหมด
ไม่ได้ จะหนีไปแบบนี้ไม่ได้ ต่อให้ต้องหนี ก็ต้องยิงไปพลางถอยไปพลาง แถมต้องยิงให้สวยด้วย
เรามีโอกาสชิงลงมือก่อน เรามีข้อได้เปรียบด้านระยะยิง และเรายังมีระบบควบคุมการยิงที่เหนือกว่า
แล้วทหารอเมริกันล่ะ? พวกมันพุ่งเฉียงเข้ามา แม้จะมีจำนวนไม่น้อย แต่รูปขบวนรถถังยังไม่ทันกางออก นี่มันเนื้อเข้าปากเสือชัด ๆ ไม่กินก็เสียของ
เมื่อคิดถึงตรงนี้ ดวงตาของจ้าวกังค่อย ๆ สว่างขึ้น
จะเล่นสงครามเคลื่อนที่กับเขางั้นหรือ!
เริ่มจากยิงสกัดจากระยะหนึ่งกิโลเมตรครึ่ง รอให้พวกมันจัดขบวนเสร็จแล้วเข้ามาใกล้ เราก็ถอยต่อเพื่อดึงระยะออก แล้วยิงสกัดอีก
ล่อให้พวกมันไล่ตามจนหมดแรง แล้วค่อย ๆ กำจัดให้สิ้นซาก
จ้าวกังออกคำสั่ง “เราไม่พุ่งฝ่าไป ลดความเร็ว ยึดพื้นที่ได้เปรียบให้เร็ว”