ไท่หยวน เขตบ้านพักพนักงานโรงงานเครื่องจักรหนัก เวลาสี่ทุ่มครึ่ง
วันนี้หวังเจี้ยนจวินเลิกงานดึก กำลังกินมื้อเย็นกับภรรยา
บะหมี่เส้นมีดหนึ่งชาม น้ำส้มสายชูหมักเก่าแก่หนึ่งจาน กินแกล้มกับกระเทียมหนึ่งกลีบ
หวังเจี้ยนจวินกินซู้ดซ้าดจนเหงื่อผุดเต็มหน้าผาก
ทุกวันหลังออกจากโรงงาน เขาเฝ้ารอจะได้กินบะหมี่เส้นมีดชามนี้
“ค่อย ๆ กินสิ ไม่มีใครแย่งหรอก” ภรรยาค้อนใส่เขา “ดูตัวเองสิ อายุสามสิบกว่าแล้ว แต่ยังกินข้าวเหมือนหนุ่ม ๆ รีบร้อนอะไรขนาดนั้น”
“ก็หิวนี่นา” หวังเจี้ยนจวินหัวเราะแหะ ๆ สองที “บ่ายวันนี้เร่งงานล็อตหนึ่ง ทำจนถึงตอนนี้กว่าจะได้เลิกงาน”
เขาเป็นช่างเชื่อมของโรงงานเครื่องจักรหนักไท่หยวน ฝีมือเชื่อมอาร์กไฟฟ้าของเขาถือว่าโดดเด่นไปทั่วทั้งมณฑลซานซี
ขณะที่กำลังกินอยู่ จู่ ๆ ก็มีเสียงเคาะประตู
“ใครน่ะ?” ภรรยาวางตะเกียบแล้วเดินไปเปิดประตู
พอเปิดออก นางก็สะดุ้งตกใจ
หน้าประตูมีชายในเครื่องแบบทหารสองคนยืนอยู่ สีหน้าเคร่งขรึม
“ขอถามหน่อยครับ สหายหวังเจี้ยนจวินพักอยู่ที่นี่หรือเปล่า?”
“ใช่...ใช่ค่ะ” ภรรยาของเขาดูตื่นตระหนก “พวกคุณเป็นใคร...เขาไปทำอะไรผิดมาหรือเปล่าคะ?”
“เธอนี่มันซื่อบื้อจริง ๆ พูดอะไรเหลวไหลน่ะ”
หวังเจี้ยนจวินวางตะเกียบแล้วเดินเข้ามา พอเห็นชายสองคนตรงประตู เขาก็ชะงักไปเล็กน้อย
“ผมหวังเจี้ยนจวิน พวกคุณมีธุระอะไรกับผมเหรอ?”
“สหายหวังเจี้ยนจวิน” ทหารที่เป็นหัวหน้าทำความเคารพ “พวกเรามาจากเขตทหารหัวเป่ย มีภารกิจเร่งด่วนที่ต้องขอให้คุณเข้าร่วม กรุณาไปกับพวกเราสักเที่ยวครับ”