ทุกคนต่างระมัดระวังอย่างมากในการแสดงความคิดเห็น
เพราะทุกคำพูดและทุกการกระทำของพวกเขา แทบจะเป็นตัวกำหนดทิศทางการวิจัยทางวิทยาศาสตร์ของประเทศนี้ในอีกห้าปีหรือสิบปีข้างหน้า รวมถึงลำดับความสำคัญและความเร่งด่วนของโครงการวิจัยบางโครงการด้วย
ไม่นานนัก ท่านเฉียนก็เอ่ยขึ้นก่อนว่า “สหายทั้งหลาย เงินก้อนนี้ดูเหมือนจำนวนไม่น้อย แต่เมื่อเฉลี่ยไปกับภาระทั้งหมดของหัวกั๋วที่กว้างใหญ่ขนาดนี้แล้ว ความจริงก็...ไม่ได้มากมายอะไร ทางสถาบันกลศาสตร์ ทั้งการออกแบบวิถีกระสุนของตงเฟิงหมายเลขหนึ่ง การทดสอบเครื่องยนต์ขีปนาวุธ และระบบนำวิถี ล้วนต้องใช้เงินทั้งนั้น”
พอได้ยินคำพูดนี้ กั๋วหย่งหวยซึ่งนั่งอยู่ข้างท่านเฉียนก็พยักหน้าเบา ๆ อุโมงค์ลม แบบจำลอง และอุปกรณ์เก็บข้อมูล ล้วนเป็นของที่ผลาญเงินอย่างหนัก
แต่ถึงจะผลาญเงินแค่ไหน เงินก้อนนี้ก็ต้องทุ่มให้กับขีปนาวุธจริง ๆ
ท่านเฉียนอยู่ในสหรัฐอเมริกามาสิบกว่าปี จึงเข้าใจดีว่าสหรัฐฯ ทุ่มเงินให้เทคโนโลยีขั้นสูงอย่างเต็มกำลังแค่ไหน
อย่างเช่นโครงการแมนฮัตตัน ในเวลาเพียงสามปี สหรัฐฯ ก็ทุ่มเงินลงไปมากกว่าสองพันล้านดอลลาร์อย่างบ้าคลั่ง ใช้แรงงานกว่าหนึ่งแสนคน กว่าจะสร้างระเบิดปรมาณูลูกแรกสำเร็จ หลังสงคราม สหรัฐฯ พัฒนาขีปนาวุธ เครื่องบินขับไล่ไอพ่น และคอมพิวเตอร์ ไม่ว่าอย่างไหนก็ทุ่มเงินกันทีละหลายร้อยล้านทั้งนั้น
นี่แหละคือเหตุผลแท้จริงที่ทำให้เทคโนโลยีของสหรัฐฯ ทิ้งห่างทั้งโลก
ท่านเฉียนเคยเห็นการทุ่มทุนระดับนี้มาก่อน จึงพูดว่า “เงินก้อนนี้ไม่ได้มากมายอะไร” เมื่อเทียบกับสหรัฐฯ เงินลงทุนเพียงเท่านี้ของหัวกั๋วในตอนนี้ เรียกได้ว่าเป็นแค่การลองทำเล็ก ๆ น้อย ๆ เท่านั้น
เหล่านักวิชาการที่นั่งอยู่ในห้องประชุมต่างเข้าใจดีว่าโครงการสองระเบิดสำคัญเพียงใด