พายุที่เกิดขึ้นในมอสโกและสหรัฐอเมริกา หลินหย่วนซึ่งอยู่ไกลถึงหัวกั๋วไม่รู้เรื่องเลย
ขณะนี้เขากำลังนั่งอยู่ในห้องทำงานของสถาบันวิจัยคอมพิวเตอร์ เทียบข้อมูลจากระบบของตัวเองกับบันทึกที่ศาสตราจารย์หัวมอบให้ แล้วตั้งใจเขียนตำราคอมพิวเตอร์เล่มแรกของหัวกั๋ว
ด้วยความช่วยเหลือจากระบบและความขยันใฝ่เรียนรู้ของตัวเอง หลินหย่วนพบว่าความรู้ที่สั่งสมไว้ รวมถึงระดับความสามารถด้านการวิจัย ต่างก้าวหน้าไปมาก จนเข้าขั้นเป็น “นักเรียนหัวกะทิ” ในสายตาคนนอกอย่างแท้จริง
เขาเพิ่งใช้ปากกาหมึกซึมที่คุณเฉียนมอบให้เขียนหัวข้อหนึ่งจบ พอขยับนวดข้อนิ้วที่เริ่มเมื่อย โทรศัพท์บนโต๊ะก็ดังขึ้นกะทันหัน
โทรศัพท์เครื่องนี้เป็นสายตรงภายในที่มีเพียงหน่วยงานไม่กี่แห่งเท่านั้นที่โทรเข้ามาได้
หลินหย่วนรับสาย แล้วก็ได้ยินเสียงดังลั่นที่คุ้นเคยดังมาจากปลายสาย เฉินเต๋อหมิงจากฐาน 95-27 นั่นเอง
“วิศวกรใหญ่หลิน! เครื่องพันขดลวดที่คุณต้องการ พวกเราทำเสร็จแล้วครับ!”
ดวงตาของหลินหย่วนเป็นประกาย
“เร็วขนาดนั้นเลยหรือ?”
“พอมีเครื่องจักรแม่แล้ว ความคืบหน้าในการแปรรูปทุกอย่างก็เร็วขึ้นหมดเลยครับ!” น้ำเสียงของเฉินเต๋อหมิงเต็มไปด้วยความตื่นเต้นที่ปิดไม่มิด “พวกเราทำตามแบบร่างกับแนวคิดที่คุณให้มา ใช้เครื่องกลึงแม่ที่ปรับปรุงแล้วกลึงชิ้นส่วน แล้วใช้เครื่องกัดแม่กัดร่อง สุดท้ายช่างเฉินเถี่ยจู้ก็นำทีมช่างประกอบลงมือประกอบกันอยู่เป็นอาทิตย์ ในที่สุดก็เสร็จครับ”
“ดีมาก ทำได้เยี่ยม!” หลินหย่วนพยักหน้า “วันนี้ส่งมาได้ไหม?”
“แหะ ๆ ออกเดินทางมาแล้วครับ คาดว่าช่วงบ่ายก็น่าจะถึง โทรมาบอกนี่ก็ลำบากมาก ต้องแจ้งล่วงหน้า แล้วยังต้องทำตามขั้นตอนอีก เสียเวลาไปเกือบวัน กว่าจะโทรติด เครื่องก็ออกเดินทางมาแล้วครับ”