“ไป! ไปดูกัน!” จ้าวเจียจวิ้นวางวงแหวนแม่เหล็กในมือลงบนโต๊ะ ก่อนจะรีบร้อนเดินออกไป พวกเขารอเครื่องพันขดลวดอัตโนมัติเครื่องนี้มานาน คิดว่าอย่างไรก็ต้องรออีกสักเดือนถึงจะได้เห็นของจริง
คนอื่น ๆ ที่เหลือก็รีบตามไปทันที ใบหน้าเปี่ยมด้วยความยินดี
ในโถงทางเดิน ทหารหลายนายกำลังช่วยกันยกเครื่องเหล็กที่คลุมผ้าใบไว้อย่างมิดชิด มุ่งหน้าไปยังห้องทดลองของกลุ่มหน่วยความจำ
ใต้ผ้าใบเห็นได้เพียงเค้าโครงคร่าว ๆ ด้านบนดูเหมือนจะมีส่วนที่นูนขึ้นมาบางอย่าง
หลังได้รับข่าว เฉียนมู่เฟยก็วิ่งมาจากกลุ่มประยุกต์ที่อยู่ห้องข้าง ๆ เขาจ้องเครื่องจักรที่ถูกคลุมไว้จนตาค้าง ไม่สนใจจะทักทายใคร รีบก้าวไปช่วยคนอื่น ๆ ยกเครื่องเข้าไปในห้องทดลอง
เครื่องจักรที่แบกรับความคาดหวังของทุกคน และภารกิจพัฒนาระบบหน่วยความจำอัตโนมัติของหัวกั๋ว ถูกยกเข้าไปในห้องทดลองหน่วยความจำอย่างรวดเร็ว ทหารวางของลงอย่างเบามือ ทำความเคารพ ตรวจสอบสินค้าเรียบร้อยแล้วก็หันหลังเดินจากไป
เมื่อประตูห้องทดลองปิดลง หลายคนก็รีบเปิดผ้าใบออก เผยให้เห็นเครื่องจักรสีเทาอมเขียว
มันมีทั้งรางนำทาง มอเตอร์ และเข็มร้อยสายเส้นเล็ก ๆ งานประกอบประณีตอย่างยิ่ง ดูก็รู้ว่าไม่ใช่ของธรรมดา
เฉียนมู่เฟยเป็นคนแรกที่พุ่งเข้าไป เขาเดินวนรอบเครื่องสองรอบ ก่อนจะเอื้อมมือไปลูบรางนำทาง
สัมผัสแล้วเย็นเฉียบ บนพื้นผิวมีรอยขูดแต่งละเอียดถี่เป็นชั้น ๆ
“รางนำทางนี่...ทำด้วยเครื่องจักรครึ่งหนึ่ง แล้วก็ใช้มือทำอีกครึ่งหนึ่งงั้นเหรอ?”