หากภายในแท่งเชื้อเพลิงมีรูพรุนเล็ก ๆ จำนวนมาก ช่วงแรกของการเผาไหม้ก็อาจยังเป็นปกติ แต่พอเผาไปถึงบริเวณที่มีรูพรุนหนาแน่น พื้นที่เผาไหม้จริงก็จะลดลง แรงขับย่อมตกตามไปด้วย…
ไม่ใช่สิ หากมีรูพรุนมาก พื้นที่เผาไหม้ช่วงแรกก็น่าจะใหญ่ แรงขับสูง แล้วค่อยลดลงในช่วงหลัง
แต่สิ่งที่สังเกตได้คือ ช่วงแรกแรงขับปกติ พอบินไปได้ราว 2 กิโลเมตรก็ลดฮวบลงกะทันหัน
หลินหย่วนส่ายหน้า
ไม่ใช่ ปัญหาไม่ได้อยู่ที่รูพรุนอย่างเดียว
แล้วมันคืออะไรกันแน่?
เขาจ้องแบบบนพื้น คิดอยู่นานก็ยังหาคำตอบไม่ได้
เฉียนป๋อเหวินที่อยู่ข้าง ๆ ก็เงียบไม่พูดอะไร เอาแต่นั่งยอง ๆ ดึงทึ้งผมตัวเอง
ทั้งสองนั่งยอง ๆ อยู่อย่างนั้น ราวกับรูปสลักหินสองก้อน
ผ่านไปพักใหญ่
“วิศวกรหลิน?”
เสียงหนึ่งดังมาจากด้านหลัง
หลินหย่วนหันกลับไปมอง ก็เห็นตาเฒ่าจาง
ไม่รู้ว่าชายชรามาถึงตั้งแต่เมื่อไร ในมือกำกล้องยาสูบไว้ พลางมองมาทางนี้
ช่วงสองสามวันมานี้ ตาเฒ่าจางพูดน้อยลงกว่าเดิมเสียอีก
ข่าวคราวของลูกชายยังไม่มาถึง ชายชราจึงเอาแต่ก้มหน้าทำงานทุกวัน พอว่างก็ไปนั่งยอง ๆ ข้างวิทยุ ฟังข่าวจากแนวหน้า
ร่างกายซูบผอมลงไปมาก ดวงตาแดงก่ำไปด้วยเส้นเลือดฝอย
“ช่างจาง มาทำอะไรที่นี่หรือ?” หลินหย่วนถาม
“ได้ยินคนในโรงงานบอกว่า การทดลองยิงปืนใหญ่จรวดล้มเหลวอีกแล้ว” ตาเฒ่าจางเดินเข้ามาแล้วนั่งยอง ๆ ลงข้างพวกเขา “เลยมาดูหน่อย”
“มันมีปัญหาอะไรหรือ?”
เฉียนป๋อเหวินยิ้มขื่น “แรงขับไม่พอ บินไปได้ไม่ไกล”
“ออกแบบให้บินได้ 8 กิโลเมตร แต่เอาเข้าจริงบินได้แค่ 2 กิโลเมตร”
“ตรวจทั้งสูตร ส่วนประกอบ กระบวนการผลิต และหัวฉีดแล้ว แต่ก็ยังหาสาเหตุไม่เจอ”