ช่วงบ่าย เตรียมเปิดแม่พิมพ์
ฝ่ามือของเฉียนป๋อเหวินชุ่มไปด้วยเหงื่อ เขาค่อย ๆ ดันแท่งดินระเบิดออกจากแม่พิมพ์ทีละแท่ง
แท่งแรก ผิวเรียบเกลี้ยง สีสม่ำเสมอ
แท่งที่สองก็เรียบเกลี้ยงเช่นกัน ผิวไม่มีรูพรุนให้เห็นเลย
แท่งที่สาม แท่งที่สี่...
แท่งดินระเบิดสิบสองแท่งเรียงอยู่เป็นแถว ทุกแท่งเรียบเกลี้ยง สี ขนาด และความยาวเหมือนกันไม่มีผิด
เฉียนป๋อเหวินใช้เวอร์เนียร์คาลิปเปอร์วัดทีละแท่ง ใช้ตาชั่งชั่งทีละแท่ง วัดไปก็รายงานตัวเลขไป
“น้ำหนักคลาดเคลื่อนสองในพัน”
“ขนาดคลาดเคลื่อนหนึ่งจุดห้าในพัน”
“ความหนาแน่นคลาดเคลื่อนหนึ่งในพัน”
หลังรายงานแท่งสุดท้าย เฉียนป๋อเหวินก็เงยหน้าขึ้น เสียงสั่นระริก
“วิศวกรหลิน... ทั้งสิบสองแท่ง คลาดเคลื่อนไม่เกินสามในพันเลย!”
หลินหย่วนถอนหายใจโล่งอก
ดูท่าว่ากระบวนการผลิตจำนวนมากจะสำเร็จแล้ว!
จากนั้นตาเฒ่าจางที่อยู่ข้าง ๆ ก็หยิบแท่งดินระเบิดมาสองสามแท่ง ชั่งน้ำหนักในมือ แล้วชูขึ้นส่องกับแสงแดดที่ลอดเข้ามาทางหน้าต่าง
เขาส่องด้านหน้า พลิกกลับมาส่องอีกด้าน ตรวจดูปลายทั้งสองข้าง ใช้เวลามองอยู่เกือบครึ่งนาที
“อืม” ชายชราพยักหน้า “แท่งดินระเบิดชุดนี้แน่นดี”
“ผ่า! ผ่าสักแท่งดูเร็ว!” เฉียนป๋วนเหวินร้อนใจจนถูมือไปมา
ฟันมีดลงไปครั้งหนึ่ง เสียงดังกร๊อบ
หน้าตัดเรียบเนียน ภายในอัดแน่นไปด้วยวัตถุระเบิด ไม่มีรูพรุนแม้แต่รูเดียว
เฉียนป๋อเหวินทุบโต๊ะทำงานดังปังจนตาชั่งกระเด้งขึ้นมาทีหนึ่ง
“สำเร็จแล้ว! สำเร็จจริง ๆ!”
“ไปกัน” หลินหย่วนพูด “สนามยิงปืน ไปลองยิงดูก่อนว่ายิงได้ไกลแค่ไหน”
······
สนามยิงปืนร้าง
โรงงานมีพื้นที่แค่นี้ ข่าวเรื่องการทดลองยิงแพร่ไปเร็วยิ่งกว่ากระต่าย
หลี่ต้าซาน ฝางเหวยกั๋ว จ้าวเต๋อฟา...
พอได้ยินว่าตาเฒ่าจางลงมือแล้วแก้ปัญหาการหล่อแบบผลิตจำนวนมากได้ ทุกคนก็พากันมาดูเรื่องสนุกที่สนามยิงปืน
เฉียนป๋อเหวินบรรจุกระสุนด้วยตัวเอง ด้วยความตื่นเต้น มือสั่นนิดหน่อย ต้องลองอยู่สองครั้งกว่าจะบรรจุเข้าที่
จากนั้นทุกคนก็หลบไปอยู่หลังที่กำบัง
“เรียบร้อยหรือยัง?” หลินหย่วนตะโกนถาม
“เรียบร้อยแล้ว!”
“จุดไฟ!”
พอได้ยินคำสั่ง เฉียนป๋อเหวินก็ดึงเชือกจุดระเบิด
ตูม!