หวนคืนมาตุภูมิปี 1950: พิมพ์เขียวของผมล้ำหน้าโลก

ตอนที่ 36 กลับมาตุภูมิปี 1950: แบบพิมพ์ของฉันล้ำหน้าโลก

7 นาที· 1.5K คำ

ข่าวเรื่องการเผยแพร่ขั้นตอนการผลิตเครื่องยิงจรวดไปทั่วประเทศแพร่สะพัดไปทั่วโรงงานเครื่องจักรหัวเป่ยราวกับลมพัด

แม้แต่ตอนตักข้าวที่โรงอาหาร พ่อครัวใหญ่ยังตักกับข้าวให้หลินหย่วนเพิ่มอีกเกือบครึ่งทัพพี

“วิศวกรหลิน กินอีกหน่อยสิ” พ่อครัวใหญ่ประจำโรงอาหารยิ้มแฉ่ง “ได้ยินว่าเครื่องยิงจรวดที่นายทำ ตอนนี้เริ่มผลิตกันทั่วประเทศแล้วหรือ?”

“ใช่แล้ว โรงงานของเราผลิตได้จำกัดนี่นา”

“สำหรับทหารแนวหน้าแล้ว แค่นี้แทบไม่พอใช้เลย”

“ต้องระดมทั้งประเทศมาช่วยกัน ถึงจะแก้ปัญหาได้จริง”

พ่อครัวใหญ่พยักหน้ายิ้ม ๆ แล้วตักหมูติดมันเพิ่มให้อีกช้อน

หลินหย่วนถือปิ่นโต กล่าวขอบคุณแล้วเดินออกจากโรงอาหาร

เขาเดินกินไปด้วย

เขารู้ดีว่าเครื่องยิงจรวดต่อต้านรถถังขนาด 90 มิลลิเมตรเป็นเพียงก้าวแรกเท่านั้น

อาวุธชนิดนั้นยิงได้ไม่ไกล บรรจุดินขับได้น้อย เทคโนโลยีสารขับดันก็ไม่ซับซ้อน ใช้ดินขับฐานเดี่ยวผสมดินขับฐานคู่เล็กน้อย หล่อขึ้นรูปได้ง่าย

สิ่งที่ยากจริง ๆ คือสารขับดันของปืนใหญ่จรวด

ปืนใหญ่จรวดขนาด 107 มิลลิเมตรออกแบบให้ยิงได้ไกล 8 กิโลเมตร ยิงพร้อมกันครั้งละ 12 นัด ปืนหนึ่งกระบอกมีอานุภาพเทียบเท่ากองพันปืนใหญ่หนึ่งกอง

แต่เมื่อระยะยิงไกลขึ้น ข้อกำหนดของสารขับดันก็แตกต่างไปอย่างสิ้นเชิง

ปริมาณดินขับของมันมากกว่าเครื่องยิงจรวดเป็นสิบเท่า เวลาเผาไหม้ก็นาน เส้นโค้งแรงขับต้องคงที่ ไม่อย่างนั้นก็อาจยิงได้ไม่ไกล หรือไม่ก็แตกกระจายไปทั่วท้องฟ้า

ส่วนงานอาวุธเบา ซุนจื้อหย่วนกำลังพาคนเดินหน้าทำงานไปอย่างเป็นขั้นเป็นตอน

กระบวนการรีดเกลียวลำกล้องทำได้สำเร็จแล้ว หัวเจาะที่เฉินเถี่ยจู้ทำมีความแม่นยำในระดับไม่เกิน 0.01 มิลลิเมตร เกลียวในลำกล้องที่รีดออกมาเรียบเนียนราวกระจก อัตราผ่านเกณฑ์สูงกว่า 94 เปอร์เซ็นต์

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป