สามวันต่อมา
บริเวณพรมแดนระหว่างเกาหลีเหนือกับเกาหลีใต้
ภายในกองบัญชาการทหารอาสาสมัคร
ในศูนย์บัญชาการใต้ดินที่ซ่อนตัวอยู่แห่งหนึ่ง ผู้บัญชาการยืนเอามือไพล่หลังอยู่หน้าแผนที่ มองแนวรบที่มีเครื่องหมายเรียงรายแน่นขนัด คิ้วขมวดมุ่น
“ท่านผู้บัญชาการ” เสนาธิการเดินเข้ามาใกล้ “หมายเลข 027 มาถึงแล้วครับ”
พอได้ยินเช่นนั้น ผู้บัญชาการก็หันขวับ ดวงตาเป็นประกาย
“มาถึงแล้วหรือ?”
“มาถึงแล้วครับ” เสนาธิการพยักหน้า “เพิ่งถึง ตอนนี้ซ่อนอยู่ในถ้ำด้านหลังครับ”
“สมาชิกประจำรถล่ะ?”
“มาถึงแล้วเหมือนกัน กำลังตรวจสอบขั้นสุดท้ายอยู่ครับ”
ผู้บัญชาการพยักหน้า
“ไป ข้าอยากเห็นกับตาเสียหน่อย”
“รถถังที่วิศวกรใหญ่หลินกับโจวเจิ้นปังพูดโอ้อวดเสียเหลือเกิน”
“ว่าหน้าตามันเป็นอย่างไรกันแน่”
เสนาธิการหัวเราะ
ในโทรเลข โจวเจิ้นปังยกยอรถถังรุ่น 51 ไว้สารพัด
ทั้ง “อันดับหนึ่งของโลก”
ทั้ง “หนึ่งคันสู้สามคัน หรือห้าคันก็ยังไหว”
ทั้ง “เหนือกว่ารถถังแพตตัน”
พูดตามตรง ตอนแรกเสนาธิการก็ยังไม่ค่อยเชื่อ
แต่เขารู้จักนิสัยของโจวเจิ้นปังกับวิศวกรใหญ่หลินดี
เป็นคนติดดิน ไม่เคยพูดเกินจริง
ในเมื่อโจวเจิ้นปังพูดเช่นนี้ รถถังคันนี้ย่อมไม่ธรรมดาแน่
ผู้บัญชาการสวมเสื้อคลุมแล้วเดินออกไป แต่พอถึงประตูก็หยุด ก่อนหันกลับมา
“จริงสิ เรื่องหมายเลข 027”
“นอกจากเจ้า ข้า และหัวหน้าสองคนของฝ่ายปฏิบัติการแล้ว”
“ห้ามแจ้งใครทั้งนั้น รวมถึงแม่ทัพกับผู้บัญชาการกองพลที่อยู่ข้างล่างด้วย เข้าใจไหม?”
สีหน้าเสนาธิการเคร่งขรึมขึ้นทันที
“เข้าใจครับ!”
ผู้บัญชาการพยักหน้าแล้วหันหลังเดินออกไป
ท่ามกลางความมืด ฝีเท้าของเขาเบาสบายกว่าปกติอยู่หลายส่วน
ในใจก็แทบรอไม่ไหวแล้ว
เขาทำสงครามมาทั้งชีวิต
รถถังแบบไหนบ้างที่ไม่เคยเห็น
ที-34 ของสหภาพโซเวียต
เชอร์แมนของอเมริกา
แต่ไม่เคยมีครั้งไหนที่ทำให้เขาคันใจอยากเห็นถึงเพียงนี้
เขาอยากรู้นักว่าหมายเลข 027 นี่จะแข็งแกร่งแค่ไหน
……
ภายในถ้ำ
หมายเลข 027 จอดนิ่งอยู่ตรงนั้น
ตอนนี้ผ้าใบถูกเปิดออกแล้ว