รุ่งสางของวันถัดมา หมายเลข 027 ก็ได้รับภารกิจและออกเดินทางทันที
รถถังแล่นไปทางเหนือตามหุบเขา เส้นทางตามคำสั่งเป็นทางเล็ก ๆ ในหุบเขา เพื่อหลีกเลี่ยงบริเวณที่มีผู้คนให้มากที่สุด
จ้าวกังนั่งอยู่บนตำแหน่งผู้บังคับการรถถัง มองแผนที่พลางครุ่นคิดถึงสถานที่แห่งหนึ่งที่ชื่อว่า ‘เนินลั่วถ่า’
ซุนเหล่ยนั่งอยู่บนตำแหน่งพลปืน หลับตาพักผ่อน
……
ในเวลาเดียวกัน ห่างจากสมาชิกประจำรถถังหมายเลข 027 ออกไปราวหลายกิโลเมตร
กองร้อยต่อต้านรถถัง กองพลที่ 113 กองทัพที่ 38
กำลังซุ่มโจมตีอยู่บนเนินเขาทางใต้ของเนินลั่วถ่า
ผู้บังคับกองร้อยชื่อเหล่าโจว เป็นทหารผ่านศึกที่ออกรบมาห้าปี
เมื่อคืนตอนเที่ยงคืน เขาได้รับคำสั่งจากกองพัน ให้มาซุ่มโจมตีรถถังข้าศึกที่นี่
คำสั่งเดิมทำให้เขางุนงงเล็กน้อย “พากองร้อยของนายไปซุ่มโจมตีทางใต้ของเนินลั่วถ่า”
“สกัดรถถังอเมริกันที่อาจกำลังหลบหนี”
“ห้ามเปิดฉากโจมตีก่อนเห็นรถข้าศึก”
ตอนนั้นเหล่าโจวงงเป็นไก่ตาแตก รถถังอเมริกันที่ ‘อาจกำลังหลบหนี’ หมายความว่ายังไงกัน?
แถมยังย้ำว่า “ห้ามเปิดฉากโจมตีก่อน” อีกด้วย?
เขาถามกลับไปแล้ว แต่คำตอบจากผู้บังคับกองพันก็มีแค่คำสั่งให้ปฏิบัติตาม วนไปวนมาอยู่เท่านั้น
หน้าที่ของทหารคือเชื่อฟังคำสั่ง เมื่อได้รับคำสั่งก็ต้องทำตาม เหล่าโจวกลัวว่าระยะทางจะไกลจนเสียเวลา จึงพาทหารทั้งกองร้อยเดินทางมาที่นี่ตลอดทั้งคืน
ตอนนี้พวกเขาขุดที่มั่นเสร็จแล้วบนไหล่เขาด้านลาดย้อน และวางกำลังซุ่มโจมตีเรียบร้อย
แค่รถถังข้าศึกมาถึง ก็จะเปิดฉากโจมตีแบบไม่ให้ตั้งตัวได้ทันที