ปัง!
จรวดพุ่งเข้าใส่ด้านข้างป้อมปืนของรถถังเพอร์ชิง
ลำเจาะเกราะพุ่งทะลวงเข้าไปตรง ๆ เจาะเกราะเป็นรูขนาดเท่าปากชาม
เสียงกรีดร้องดังมาจากด้านใน
เป็นเสียงพลยิงปืนใหญ่กรีดร้อง
จากนั้นพลยิงปืนใหญ่ก็เงียบไป
แรงระเบิดซัดจอห์นสันกระเด็นล้มอยู่ในรถ หัวกระแทกผนังห้องโดยสารจนหูอื้อ
ซิการ์ที่คาบไว้ในปากไม่รู้ปลิวหายไปไหนตั้งแต่เมื่อไรแล้ว
ตอนนี้ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยเลือด นอนคว่ำอยู่กับพื้น ลุกไม่ขึ้นอยู่พักใหญ่
“ผู้กอง! ผู้กองเป็นอะไรไหมครับ?” เบตา คนขับตะโกนถาม
“ไป... รีบไป... ขอพระเจ้าคุ้มครอง!” จอห์นสันคราง “ถอย! ถอยเดี๋ยวนี้!”
เบตารีบเข้าเกียร์ถอย เหยียบคันเร่งมิด
เหยียบคันเร่งจนสุด รถถังเพอร์ชิงก็ถอยกรูดออกไป
เร็วสุด ๆ
ส่วนรถถังเชอร์แมนอีกคันที่ยังไม่โดนยิง พอเห็นเพอร์ชิงถูกยิงเข้าให้ก็ขวัญหนีดีฝ่อ หันหัวหนีทันที
รถถังทั้งสองคันตะบึงหนีไป ทิ้งฝุ่นตลบเป็นทาง ไม่สนใจแม้แต่คนเจ็บ ถอนตัวอย่างหางจุกตูด
บนถนนหลวง
รถถังเชอร์แมนสามคันที่ถูกทำลายยังคงลุกไหม้อย่างรุนแรง
มองจากที่ไกล ๆ ก็ยังเห็นกลุ่มควันดำพวยพุ่งขึ้นฟ้า
รถถังเพอร์ชิงวิ่งหนีไปไกลมากแล้วถึงค่อยหยุด
จอห์นสันปีนออกจากรถถัง นั่งลงกับพื้น หอบหายใจเฮือกใหญ่
เขามองซากรถถังทั้งสามคันที่ยังไหม้อยู่บนถนนดินไกล ๆ ความหวาดกลัวแล่นพล่านไม่หยุด
นั่นมันอาวุธอะไรกัน?
ต้องไม่ใช่ปืนต่อต้านรถถังแน่
เสียงปืนต่อต้านรถถังไม่เป็นแบบนี้
หรือว่าเป็นเครื่องยิงจรวด?
แต่คนหัวกั๋วไปเอาเครื่องยิงจรวดมาจากไหน?
ของโซเวียตหรือ?
ไม่ใช่ เครื่องยิงจรวดของโซเวียตก็ไม่ใช่แบบนี้
เขาเป็นผู้บังคับรถถังมาสามปี แต่ไม่เคยเห็นอาวุธแบบนี้มาก่อนเลย
“ผู้กอง...” เบตาเดินเข้ามา ใบหน้าซีดเผือด “นี่... นี่มันอะไรกันครับ?”
จอห์นสันมีสีหน้าเหม่อลอย ไม่ได้ยินด้วยซ้ำว่าอีกฝ่ายพูดอะไร
มือของเขายังสั่นไม่หยุด