รถถังคันหน้าถูกระเบิดปลิวกระเด็นทันที
ร้อยโทที่อยู่ในรถยังไม่ทันได้ร้องสักแอะ ร่างก็ระเหยหายไปในพริบตา
ความเสียหายของรถถังคันหน้านำผลร้ายแรงมาสู่ขบวนรถ
ตอนนี้ขบวนรถทั้งขบวนตกอยู่ในความโกลาหล รถถังที่พังยับเยินขวางทางไว้ทั้งด้านหน้าและด้านหลัง
ผู้บังคับบัญชาก็ไม่อยู่แล้ว ทุกคนตกอยู่ในสภาพไร้ผู้นำ
“ท่านครับ! ผู้บังคับบัญชา?!” เสียงใครคนหนึ่งตะโกนผ่านวิทยุ “ท่านยังอยู่ไหมครับ?!”
“รถถังคันหน้าระเบิดไปแล้ว! แกควรภาวนาให้เถ้ากระดูกของเขายังไม่ถูกลมพัดหายไปจะดีกว่า”
“แล้วจะเอายังไงดี?!”
ร้อยโทอาจไปต่างโลกแล้ว จึงไม่ได้ให้คำตอบอะไรพวกเขา ส่วนคำตอบที่แท้จริงก็คือกระสุนนัดที่สามจาก 027 ซึ่งคำรามสนั่น
“ตูม!”
รถถังแพตตันอีกคันถูกยิงจนระเบิดซ้ำ ลูกไฟพุ่งขึ้นฟ้า
มองจากระยะไกล ราวกับมีคนยิงจรวดอยู่บนเนินลั่วถ่า
“ทุกคน! ฉันชื่อไซมอน! ตั้งแต่นี้ฉันจะเป็นคนสั่งการเอง!” จู่ ๆ เสียงหนักแน่นก็ดังขึ้นจากวิทยุ “ฟังฉัน—”
เขายังพูดไม่ทันจบ
“ตูม!” 027 ยิงมาอีกนัด
รถถังที่ไซมอนอยู่ก็ระเบิดกลายเป็นลูกไฟ
วิทยุเงียบกริบในทันที เหลือเพียงเสียงหอบหายใจหนัก ๆ ของทุกคน
ตอนนี้ไม่มีใครกล้าพูดอะไร ทุกคนพยายามหลบกระสุนปืนใหญ่ระลอกถัดไปตามทิศทางการโจมตี
น่ากลัวเกินไปแล้ว!
อีกฝ่ายเหมือนจะหาตัวผู้บังคับบัญชาแต่ละคนเจออย่างแม่นยำ
ยิงนัดเดียวตายหนึ่งคน ทุกนัดล้วนปลิดชีพได้
“คนที่สามแล้ว” จ้าวกังนับ
ดวงตาของซุนเหล่ยไม่ไหวติงตามเสียงของผู้บังคับรถ เขายังคงแนบตาไว้กับกล้องเล็งแน่น
ในเวลานี้ลมหายใจของเขาสม่ำเสมอ มือมั่นคงดุจศิลา