รองผู้อำนวยการจูฟังคำพูดของผู้อำนวยการเฉียนแล้วแสร้งนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง รอยยิ้มบนใบหน้าค่อย ๆ จางลง
“ผู้อำนวยการเฉียน เรื่องนี้...เกรงว่าจะจัดการไม่ง่ายนัก”
ผู้อำนวยการเฉียนขมวดคิ้ว เห็นได้ชัดว่าไม่คาดว่าจะเจอสถานการณ์เช่นนี้ “ผู้อำนวยการจู มีปัญหาอะไรก็บอกมาตรง ๆ”
รองผู้อำนวยการจูถอนหายใจแล้วกางมือออก ทำท่าลำบากใจ
“ตามระเบียบของสถาบัน หากหน่วยงานอื่นใช้เครื่องของสถาบันคอมพิวเตอร์เป็นเวลานาน ก็ต้องช่วยออกค่าใช้จ่ายส่วนหนึ่ง”
ผู้อำนวยการเฉียนชะงัก กำลังจะพูด แต่เหลือบเห็นรอยยิ้มที่มุมตาของรองผู้อำนวยการจูซึ่งพยายามกลั้นไว้ไม่อยู่ จึงเข้าใจทันที
“เอ็งนี่นะผู้อำนวยการจู แกล้งฉันอยู่ใช่ไหม?” ผู้อำนวยการเฉียนหัวเราะอย่างไม่สบอารมณ์ “สถาบันกลศาสตร์ยังอยู่ระหว่างจัดตั้ง งบประมาณสักแดงก็ยังไม่มา นายก็รู้อยู่แล้วนี่”
กั๋วหย่งหวยที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ฟังออกเช่นกัน เขากลั้นยิ้มพลางส่ายหน้า
พอเห็นว่าปิดบังต่อไม่ไหว รองผู้อำนวยการจูก็กลั้นไม่อยู่ ระเบิดเสียงหัวเราะออกมา
“ฮ่า ๆ ๆ! ผู้อำนวยการเฉียนเอ๋ย ผู้อำนวยการเฉียน ไม่มีอะไรปิดบังคุณได้เลยจริง ๆ!”
รองผู้อำนวยการจูหัวเราะจนตบต้นขา แล้วโบกมือ
“จะให้พวกคุณออกเงินได้ยังไง? กว่าสถาบันกลศาสตร์จะเตรียมการเสร็จ อย่างน้อยก็คงต้องใช้เวลาราว ๆ เดือนหนึ่ง ถึงตอนนั้นเครื่องรุ่นเต็มสเปกของคอมพิวเตอร์ก็น่าจะพัฒนาเสร็จแล้ว คงไม่ต้องใช้เครื่องทดลองนี้อีก”
รองผู้อำนวยการจูพูดอย่างมั่นใจ เพราะตอนนี้การพัฒนาคอมพิวเตอร์ของหัวกั๋วได้ก้าวพ้นขั้นประกอบด้วยมือ เข้าสู่การผลิตแบบจำนวนมากและอัตโนมัติเต็มรูปแบบแล้ว
จะพูดว่าเกินจริงก็ไม่ใช่ ตอนนี้กำลังการผลิตคอมพิวเตอร์แทบไม่ต่างจากกองทัพเรือหัวกั๋วในยุคหลังที่ต่อเรือออกมาได้ราวกับทำเกี๊ยว