กองบัญชาการทหารอาสาสมัคร
ภายในศูนย์บัญชาการใต้ดิน
เสนาธิการถือโทรเลขวิ่งเหยาะ ๆ พรวดเข้ามา
“ท่านผู้บัญชาการ!” น้ำเสียงของเขากลั้นความตื่นเต้นไว้ไม่อยู่ “หมายเลข 027 ส่งข่าวชัยชนะกลับมาแล้ว!”
ผู้บัญชาการกำลังเอามือไพล่หลังมองแผนที่ พอได้ยินก็หันขวับมา
“อ่าน!”
“ครับ!” เสนาธิการกระแอมแล้วอ่านว่า “รถถังของเราทำลายรถถังแพตตัน เอ็ม46 ได้ 12 คันอย่างราบรื่น ไม่มีผู้บาดเจ็บล้มตาย ถอนกลับไปยังจุดซ่อนตัวที่กำหนดไว้อย่างปลอดภัยแล้ว ตลอดทางไม่มีผู้พบเห็น”
“เพิ่มเติม: รถถังแพตตัน เอ็ม46 หนึ่งคันถูกพวกเราล้อมไว้ พอเห็นท่าไม่ดีก็หนีออกจากหุบเขา รถถังของเราตามไล่ล่าไป 3 กิโลเมตรก่อนกำจัดมันได้สำเร็จ”
แม้แต่ผู้บัญชาการที่ผ่านเรื่องราวมามากมาย ก็ยังอดตื่นเต้นไม่ได้ “ดี! ล้อมมันไว้ได้ด้วยรถถังของเรา สะใจจริง ๆ!”
“ให้ตายเถอะ! ในที่สุดก็ได้ระบายความแค้นเสียที!”
เสนาธิการที่ยืนอยู่ข้าง ๆ พลอยหัวเราะไปด้วย
“รถถังคันเดียว ใช้เวลาไม่ถึง 10 นาที กำจัดข้าศึกได้ 12 คัน ที่เสียเวลามากที่สุดกลับเป็นระยะทางตอนตามล่า”
เขาส่ายหน้า “ถ้ารายงานผลงานนี้ออกไป คงไม่มีใครเชื่อแน่”
ผู้บัญชาการเอามือไพล่หลัง เดินไปมาสองก้าวตรงหน้าแผนที่ รอยยิ้มบนใบหน้ากลั้นไว้แทบไม่อยู่