ผลการเรียนอยู่ในระดับปานกลางค่อนไปทางดี ไม่ได้โดดเด่นเป็นพิเศษ
กิจกรรมชมรม: กิจกรรมประชาสัมพันธ์ศิลปะการต่อสู้ของหัวกั๋วในไชน่าทาวน์?
ประวัติการได้รับรางวัล: ไม่มี
ความเห็นของอาจารย์: “นักศึกษาผู้นี้มีทัศนคติในการเรียนที่ดี ผลการเรียนผ่านเกณฑ์ อนุมัติให้สำเร็จการศึกษา”
นอกเหนือจากนี้ ในแฟ้มประวัติก็ไม่มีบันทึกอะไรที่พิเศษเลย
วอลเลซพลิกดูแฟ้มอยู่พักใหญ่ แต่ก็ไม่พบอะไรแปลกประหลาดในตัวหลินหย่วน นอกจากอาจจะมีฝีมือด้านการต่อสู้?
เขาปิดแฟ้ม สีหน้าไม่พอใจ ก่อนมองวิลสันแล้วพูดว่า “ดูจากผลการเรียนและพฤติกรรมต่าง ๆ ในมหาวิทยาลัย เขาก็เป็นแค่นักศึกษาธรรมดาคนหนึ่ง ที่สแตนฟอร์ดมีนักศึกษาแบบนี้เป็นกอง พวกคุณอยากรู้อะไรกันแน่?”
วิลสันส่งสายตาให้สมิธ
สมิธรีบหยิบเอกสารชุดหนึ่งออกจากกระเป๋าเอกสาร แล้ววางลงบนโต๊ะทำงานตรงหน้าวอลเลซ
“คุณวอลเลซ จากการสืบสวนลับของพวกเรา หลังหลินกลับประเทศ เขาสร้างอาวุธเบาหลายชนิดที่ล้ำสมัยขึ้นมา แถมยังมีปืนใหญ่จรวดด้วย!”
“ตอนนี้อาวุธพวกนั้นกำลังอยู่ในสนามรบของเกาหลีเหนือ และกำลังโจมตีทหารของเราอย่างหนัก!”
วอลเลซกวาดตามองภาพถ่ายและข้อมูลของอาวุธชนิดต่าง ๆ ในเอกสาร พลางเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย
คุณสมบัติของอาวุธเหล่านั้นแทบไม่ต่างจากอาวุธที่กองทัพสหรัฐฯ และแม้แต่สหภาพโซเวียตกำลังใช้อยู่ บางด้านยังล้ำหน้ากว่าด้วยซ้ำ ราวกับว่า...แนวคิดการออกแบบก้าวข้ามยุคสมัยไปแล้ว
“พระเจ้า...” วอลเลซพึมพำ
“คุณแน่ใจนะว่าเป็นเขา? หมายถึงหลินคนนี้ เป็นนักศึกษาคนเดียวกับในแฟ้มของผมงั้นหรือ?”