ในเวลาเดียวกัน
ภายในสำนักงานใหญ่สำนักงานข่าวกรองกลาง กรุงวอชิงตัน
ขณะนี้ในห้องทำงานของฮาโรลด์ วิลสัน ผู้อำนวยการแผนกตะวันออกไกล แสงไฟค่อนข้างสลัว
ผู้อำนวยการแผนกตะวันออกไกลวัย 51 ปีเอนกายอยู่บนเก้าอี้ทำงาน ขาข้างหนึ่งพาดไว้ตรงขอบโต๊ะไม้แดงอย่างไม่ใส่ใจ มือคีบซิการ์ที่ยังไม่ได้จุดไว้ สีหน้าดูไม่แยแสอะไร
จอห์น สมิธยืนอยู่หน้าโต๊ะ กำรายงานที่เพิ่งสืบสวนเสร็จแน่น ก่อนยื่นส่งให้ด้วยท่าทีราวกับกำลังรอคำชม
“ท่านผู้อำนวยการ ผมพบหลักฐานสำคัญแล้วครับ”
วิลสันลดขาที่พาดอยู่บนโต๊ะลง เงยหน้ามองเขาแวบหนึ่ง ก่อนรับรายงานมา
“ท่านผู้อำนวยการ จากการสืบสวน หลินหย่วนคือผู้ประดิษฐ์ปืนตระกูลรุ่น 50 และปืนใหญ่จรวดขนาด 107 มิลลิเมตรตัวจริงครับ!”
วิลสันไม่สนใจเขา ยังคงพลิกอ่านรายงานไปตามลำพัง
สมิธยืนอยู่ข้าง ๆ แล้วเสริมว่า “ช่วงที่หลินหย่วนเพิ่งกลับประเทศ งานรักษาความลับของหัวกั๋วยังไม่เข้มงวดเท่าตอนนี้ครับ”
“สายของเราเริ่มจากข้อมูลรอบด้าน ทั้งการโยกย้ายบุคลากร บันทึกการประชุม และขั้นตอนการผลิต แล้วค่อย ๆ ปะติดปะต่อจนได้ข้อมูลครบถ้วนครับ”
“ถึงเราจะขโมยแบบแปลนมาโดยตรงไม่ได้ แต่ก็ยืนยันได้แล้วครับ”
วิลสันอ่านหน้าสุดท้ายจบ ปิดรายงานแล้วโยนกลับลงบนโต๊ะดังเพียะ
เขาไม่ได้ซักถามอะไรเพิ่มหรือแสดงความเห็น เพียงยกมือกุมขมับครุ่นคิด
ผ่านไปครู่ใหญ่ วิลสันจึงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา “เตรียมรถ! ไปสแตนฟอร์ด ฉันจะไปถามให้รู้เรื่อง!”