“ไม่มี อย่างน้อยฉันก็ไม่พบ”
“เด็กคนนั้นพูดไม่มาก แต่ขยันมาก ทุกครั้งที่เข้าเรียนก็นั่งแถวหน้า”
“ตอนเรียนปฏิบัติการก็ไม่เคยอู้งาน งานสกปรกหรืองานหนักที่คนอื่นไม่อยากทำ เขาก็แย่งไปทำเองหมด”
“ผลการเรียนก็อยู่ระดับกลางค่อนไปทางดี ไม่ถึงกับยอดเยี่ยม แต่ก็ไม่ได้แย่”
“ที่สำคัญ ผมกล้ายืนยันเลยว่าเขาไม่ได้สนใจอาวุธเท่าไร จากประสบการณ์ที่เคยเจอกัน อย่างน้อยภายนอกผมก็ดูไม่ออก”
“เขาทุ่มเทแรงกายแรงใจให้กับวิชาเฉพาะทางเป็นหลัก”
จู่ ๆ วิลสันก็เอ่ยถามขึ้นมาอย่างเร่งร้อน ราวกับไม่เปิดโอกาสให้อีกฝ่ายได้คิด “ศาสตราจารย์แอนเดอร์สัน วิทยานิพนธ์จบการศึกษาของเขาเกี่ยวกับเครื่องยนต์สันดาปภายในใช่ไหม?”
“ใช่” ศาสตราจารย์แอนเดอร์สันพยักหน้า “หัวข้อคือ ‘การศึกษาปรับปรุงกลไกวาล์วของเครื่องยนต์แปดสูบรุ่นวี’”
“เขาเป็นคนเลือกหัวข้อนี้เอง ตอนนั้นผมยังแปลกใจอยู่เลย”
“ทำไมล่ะ?”
“เพราะกลไกวาล์วเป็นหัวข้อเก่า แทบจะคิดอะไรใหม่ ๆ ไม่ออก” ศาสตราจารย์แอนเดอร์สันตอบโดยไม่ต้องคิด “นักศึกษาส่วนใหญ่เลือกหัวข้อยอดนิยมอย่างระบบฉีดเชื้อเพลิงหรือระบบอัดอากาศ แถมยังเขียนง่ายกว่าด้วย”
“แต่เขายืนกรานจะทำเรื่องกลไกวาล์ว แถมยังบอกว่าหัวข้อนี้ถูกมองข้ามอย่างหนัก”
วิลสันถามต่อ “เขาสนใจเครื่องยนต์มากหรือ?”
ศาสตราจารย์แอนเดอร์สันย้อนนึก “พูดได้ว่าสนใจมาก เขามักมาที่ห้องทำงานผมเพื่อถามคำถาม ล้วนเป็นเรื่องเกี่ยวกับเครื่องยนต์ทั้งนั้น”