เสียงตื่นเต้นของเสี่ยวโจวดังก้องไปทั่วเขตประกอบชิ้นส่วนความแม่นยำสูง
โรงงานเงียบลงเพียงชั่วครู่ ก่อนจะระเบิดเสียงโห่ร้องยินดี เสียงชื่นชม และเสียงตบต้นขาตัวเองดังระงมไปหมด
“ให้ตายสิ! พวกเราทำเครื่องกลึงที่มีความแม่นยำสามไมครอนได้ด้วยมือแล้ว!”
“เจ๋งกว่าเครื่องกลึงของพวกโซเวียตอีกนะเนี่ย!”
ช่างฟิตหนุ่มหลายคนตื่นเต้นจนถูมือไปมา อดใจอยากเข้าไปสัมผัสไม่ได้ แต่พอยื่นมือออกไปกลางอากาศก็ชักกลับมาทันที เห็นได้ชัดว่ากลัวเครื่องกลึงจะกระแทกหรือเป็นรอย ท่าทางเหมือนตอนเด็ก ๆ ที่อยากจับประทัดช่วงปีใหม่ แต่ก็กลัวมันระเบิดใส่มือ
“ฉันบอกแล้วไงว่าแท่นเครื่องที่ฉันตีขึ้นมาไม่มีปัญหา!”
เสียงตะโกนอันดังลั่นของซุนเจิ้นไห่แทรกผ่านฝูงชนเข้ามา ด้านหลังมีหวังเจี้ยนจวินกับจ้าวต้าป่าวตามมาด้วย ทั้งสามคนได้รับฉายาว่า ‘สามยอดขุนพล’ แห่งหน่วย 95-27 คนหนึ่งทำงานตีขึ้นรูป คนหนึ่งเชื่อมโลหะ อีกคนหล่อโลหะ ปกติเวลาว่างก็มักรวมตัวกันเถียงหยอกล้อ แต่พอถึงเวลาทำงานกลับขยันขันแข็งกันทุกคน
หวังเจี้ยนจวินเบ้ปาก “แท่นเครื่องเป็นฝีมือนายก็จริง แต่ความแม่นยำเป็นอาจารย์เฉินที่ขูดแต่งทีละมีด แล้วมันเกี่ยวอะไรกับนาย?”
“งานเชื่อมก็ฉันเป็นคนเชื่อมเองนะ! ร่องน้ำมันหล่อลื่นพวกนั้น ฉันลงมือเชื่อมเองทุกแนว!” หวังเจี้ยนจวินพูดพลางตบอกอย่างไม่ยอมแพ้
จ้าวต้าป่าวก็เข้ามาร่วมวงด้วย “งานหล่อก็ฉันเป็นคนเทโลหะเอง! ถ้าไม่มีแท่นเครื่องเปล่า ๆ นายจะเอาอะไรไปตีขึ้นรูป?”
ช่างอาวุโสหลายคนเถียงกันไปมา คนละประโยคสองประโยค สุดท้ายก็พากันหัวเราะออกมา
ที่พูดมาก็ไม่ผิด เครื่องจักรแม่เครื่องนี้จะสำเร็จไม่ได้เลยหากขาดขั้นตอนใดขั้นตอนหนึ่ง ไม่ว่าจะเป็นการตีขึ้นรูป การหล่อ การเชื่อม การขึ้นรูปด้วยเครื่องจักร หรือการประกอบ... ขาดขั้นตอนไหนไปสักอย่าง เครื่องนี่ก็ไม่มีทางเป็นรูปเป็นร่างได้