“วางลง!”
สิ้นเสียงสั่งของเฉินเถี่ยจู้ ตะขอเครนเหนือศีรษะก็ค่อย ๆ ลดระดับลง เพลาหลักหย่อนลงในแบริ่งรองรับอย่างมั่นคง
เสียงกระทบดังแกร่งเบา ๆ เพลาหลักเข้าที่เรียบร้อย
เฉินเถี่ยจู้ถูมือ ก่อนรีบเข้าไปหมุนหน้าแปลนเพลาหลัก
คราวนี้สัมผัสลื่นไหลกว่าครั้งก่อนอย่างเห็นได้ชัด ความฝืดติดขัดที่เคยมีลดลงไปกว่าครึ่ง
ช่างประกอบหนุ่มหลายคนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เริ่มมีแววคาดหวังบนใบหน้า
เฉินเถี่ยจู้พูดต่อ “วัดเลย”
เสี่ยวโจวติดตั้งไดอัลเกจ จ้องหน้าปัดไม่กะพริบตา เห็นได้ชัดว่าเข็มวัดแกว่งน้อยกว่าครั้งก่อนมาก
เมื่อหมุนครบหนึ่งรอบ ผลการทดสอบก็ออกมา
“ห้าไมครอน!”
น้ำเสียงของเสี่ยวโจวเต็มไปด้วยความตื่นเต้นที่แทบเก็บไม่อยู่
ลดลงไปตั้งสามไมครอน!
ช่างประกอบหนุ่มรอบ ๆ ต่างเผยสีหน้าดีใจ แต่เพิ่งดีใจได้ไม่ถึงสองวินาที พวกเขาก็นึกอะไรขึ้นมาได้ แล้วพากันห่อเหี่ยวลง
ยังเกินมาอีกสองไมครอนนี่นา
เป้าหมายคือต้องไม่เกินสามไมครอน
น่าเสียดาย...ขาดอีกนิดเดียวแท้ ๆ
เฉินเถี่ยจู้นั่งยอง ๆ บนพื้น จ้องแบริ่งรองรับอย่างครุ่นคิด คิ้วขมวดแน่นจนแทบเป็นปม
นี่...ไม่ถูกสิ
ผงชาดแสดงให้เห็นว่าจุดสูงกระจายตัวค่อนข้างสม่ำเสมอ เขาก็ขูดปรับตามตำแหน่งที่กระจายสม่ำเสมอแล้ว ตามหลักมันควรลดลงได้มากกว่านี้
ทำไมยังขาดอีกสองไมครอน?
“ยังไม่สม่ำเสมอหรือ?” เฉินเต๋อหมิงนั่งยอง ๆ ลงมาด้วย ลูบผิวด้านในของแบริ่งรองรับพร้อมขมวดคิ้ว “แต่ดูจากผงชาดก็น่าจะสม่ำเสมอดีนี่...”
ทั้งสองมองหน้ากัน ต่างก็งุนงงอยู่บ้าง
ทำงานเป็นช่างประกอบมาครึ่งชีวิต นี่เป็นครั้งแรกที่เจอเรื่องประหลาดแบบนี้