จางเป่ยไห่ได้ยินเสียงฝีเท้า จึงหันกลับมา มือขวายังถือหูโทรศัพท์ ส่วนมือซ้ายยื่นโทรเลขฉบับหนึ่งให้ พร้อมส่งสัญญาณให้หลินหย่วนอ่านก่อน
「กองบัญชาการทหารอาสาสมัครส่งโทรเลขด่วนมา ท่านหลินโปรดอ่านก่อน」
หลินหย่วนรับโทรเลขมา ก้มลงกวาดตามอง
ใจความโดยสรุปคือ หน่วยเขี้ยวหมาป่าบุกโจมตีกองพันปืนใหญ่ของกองทัพสหรัฐฯ ในยามค่ำคืน ระหว่างถอนกำลังกลับถูกเครื่องบินขับไล่ทิ้งระเบิดรุ่นเอฟ-80 โจมตีจากทางอากาศ รถถังรุ่น 51 จำนวนสิบคันถูกเครื่องบินสองลำไล่ทิ้งระเบิดตลอดทาง โชคดีที่อยู่ใกล้หุบเขาชิงหลง จึงหลบเข้าไปในหุบเขาและรอดพ้นมาได้
ท้ายโทรเลขยังกล่าวถึงแนวคิดเกี่ยวกับรถต่อสู้อากาศยาน ซึ่งเกิดจากเหตุการณ์ครั้งนี้ พร้อมสอบถามความเห็นคร่าว ๆ ของหลินหย่วน
หลินหย่วนอ่านจบแล้วเงียบไปหลายวินาที
หากถามว่าหลินหย่วนกังวลเรื่องการป้องกันภัยทางอากาศของรถถังรุ่น 51 ในสนามรบหรือไม่ พูดตามตรง เขาเองก็ใช่ว่าจะไม่เคยคิดถึงเรื่องนี้
ถึงรถถังรุ่น 51 จะทรงประสิทธิภาพแค่ไหน แต่มันก็ยังเป็นอาวุธภาคพื้นดิน เมื่อต้องรับมือกับเป้าหมายบนท้องฟ้า ย่อมเสียเปรียบโดยธรรมชาติ
แต่พอลองคิดดูให้ดี ในสถานการณ์ของประเทศตอนนี้ การจะพัฒนารถต่อสู้อากาศยานขึ้นมาสักรุ่นโดยเฉพาะนั้นไม่ใช่เรื่องง่ายเลย
มันไม่เหมือนตอนพัฒนารถถังรุ่น 51 อย่างน้อยก็ยังมีพื้นฐานของรถถังที-34 ให้ใช้อ้างอิง หลายอย่างนำมาใช้ต่อได้โดยตรง แต่รถต่อสู้อากาศยานเป็นระบบอีกแบบหนึ่งโดยสิ้นเชิง ตั้งแต่แชสซีไปจนถึงป้อมปืน ระบบควบคุมการยิงและกระสุน ทุกอย่างต้องเริ่มจากศูนย์
ยิ่งกว่านั้น กำลังการผลิตภาคอุตสาหกรรมของประเทศในตอนนี้ก็ตึงตัวอย่างหนัก เรียกได้ว่าพี่ใหญ่ได้กินอิ่ม น้องรองก็ต้องอด
จางเป่ยไห่วางหูโทรศัพท์กลับลงบนเครื่องอย่างเบามือ ก่อนหันเดินเข้ามา
「ท่านหลิน คราวนี้รถถังรุ่น 51 โชคดี แต่คราวหน้าอาจไม่เป็นเช่นนี้」
「กองบัญชาการทหารอาสาสมัครอยากถามว่า เราพอจะสร้างรถสำหรับยิงเครื่องบินความเร็วสูงโดยเฉพาะ ให้เคลื่อนที่ไปพร้อมกับรถถังรุ่น 51 ได้หรือไม่」
หลินหย่วนไม่ได้รีบด่วนสรุป แต่เริ่มคำนวณในใจ