ขณะที่ชั้นฝึกอบรมเริ่มเปิดสอน กลุ่มแก้ปัญหาหลักของโครงการ 101 ก็เริ่มเดินเครื่องพร้อมกัน
ในห้องทดลองของกลุ่มหน่วยความจำ บนโต๊ะมีวงแหวนแม่เหล็กเฟอร์ไรต์ขนาดเล็กใหญ่กองเต็มไปหมด ทั้งหมดเป็นผลิตภัณฑ์ที่ส่งไปให้โรงงานต่าง ๆ ทดลองผลิตล็อตเล็กตามคำสั่งระดมกำลัง
จ้าวเจียจวิ้น เฉียนมู่เฟย หวังโส่วเหวิน และหวังโส่วหมิงทั้งสี่คนยืนล้อมโต๊ะ คิ้วของแต่ละคนขมวดเข้าหากันจนเป็นปม
จ้าวเจียจวิ้นหยิบวงแหวนแม่เหล็กขึ้นมาวงหนึ่ง ยกส่องกับแสงไฟ ก่อนถอนหายใจแล้ววางลง
“วงแหวนแม่เหล็กล็อตแรกที่ผลิตได้ มีความแปรปรวนของคุณสมบัติแม่เหล็กสูงเกินไป”
หวังโส่วเหวินถอนหายใจเช่นกัน พลางกางรายงานผลทดสอบออก “ฉันทดสอบวงแหวนแม่เหล็กไป 50 วง ค่าแรงลบล้างแม่เหล็กสูงสุดต่างกันเกือบ 30 เปอร์เซ็นต์ แบบนี้การอ่านเขียนข้อมูลก็รวนหมด ใช้กับเครื่องไม่ได้เลย”
30 เปอร์เซ็นต์นี่หมายความว่าอย่างไร? หมายความว่าแกนแม่เหล็กบนสายขับเส้นเดียวกัน เมื่อมีกระแสไฟฟ้าขนาดเท่ากันไหลผ่าน แกนที่ได้มาตรฐานก็จะพลิกสถานะตามที่คาดไว้ ส่วนแกนที่ค่าคลาดเคลื่อนมากกลับพลิกสถานะตามกำหนดไม่ได้
ผลก็คือการอ่านเขียนข้อมูลจะรวน พูดให้เข้าใจง่าย ๆ คือ เมื่อส่งคำสั่งไปยังวงแหวนแม่เหล็กทั้ง 50 วง วงที่ปกติก็รับคำสั่งได้ ส่วนวงที่ค่าคลาดเคลื่อนสูงกลับรับคำสั่งไม่ได้เลย
เฉียนมู่เฟยมีประสบการณ์จากการผลิตหลอดสุญญากาศจำนวนมากมาก่อน จึงคิดหาวิธีแก้ปัญหาเฉพาะหน้าได้อย่างรวดเร็ว เขาขมวดคิ้วถามว่า “ถ้างั้น...คัดกรองก่อนสักรอบได้ไหม? เลือกวงที่คุณสมบัติแม่เหล็กใกล้เคียงกันออกมาใช้ก่อน จะได้ทดลองดูด้วย”
หวังโส่วหมิงส่ายหน้า น้ำเสียงเต็มไปด้วยความจนใจ
“ทำได้อยู่หรอก แต่คัดเสร็จแล้วคงเหลือไม่กี่วง สุดท้ายก็ต้องอาศัยปริมาณการผลิตเป็นหลัก ผลิตออกมาให้มากพอจนได้ชิ้นงานที่ ‘ประณีต’ สักชุด”