ผู้คนด้านล่างเวทีค่อย ๆ เงียบลง ทุกคนต่างมองท่านหัว
“ทุกคนคงเห็นแล้วว่า สหายหวังจื้อหย่วนที่ยืนอยู่ข้างผม เป็นผู้เชี่ยวชาญด้านอิเล็กทรอนิกส์”
“ช่วงต่อจากนี้ เขาจะมาอธิบายความรู้เกี่ยวกับคอมพิวเตอร์ให้ทุกคนฟัง”
“ส่วนผมเองก็จะหาเวลามาสอนทุกคนเป็นครั้งคราว”
ศาสตราจารย์หัวกวาดตามองผู้คนด้านล่าง สายตาไล่ผ่านใบหน้าของทุกคน
“พวกเธอได้นั่งอยู่ที่นี่ แสดงว่าล้วนเป็นเด็กดีที่ตั้งใจรับใช้ชาติด้วยใจจริง”
“ที่เรียกพวกเธอมาจากทั่วประเทศ ก็เพราะมีเรื่องใหญ่เรื่องหนึ่ง—หัวกั๋วของเราจะสร้างคอมพิวเตอร์อิเล็กทรอนิกส์ของเราเองด้วย”
เสียงพูดคุยอื้ออึงดังขึ้นจากด้านล่างเวทีอีกครั้ง
ท่านหัวเห็นปฏิกิริยาของทุกคนอยู่ในสายตา จึงยกมือกดลง รอจนเสียงพูดคุยเบาลงแล้วค่อยกล่าวต่อ “ผมรู้ว่าในหมู่พวกเธอ มีคนที่เรียนรู้มามากแล้ว บางคนถึงกับเคยจับหลอดสุญญากาศและต่อวงจรมาแล้ว”
“แต่ก็ต้องมีคนที่ไม่เคยสัมผัสเรื่องพวกนี้เลย ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคอมพิวเตอร์คืออะไร”
“คนที่เรียนมาแล้ว อย่าหยิ่งยโส”
“ส่วนคนที่ยังไม่เคยเรียนก็ไม่ต้องกลัว ขอแค่ตั้งใจเรียน ก็ไม่มีความรู้อะไรในโลกที่เรียนไม่รู้เรื่อง”
......
ศาสตราจารย์หัวกล่าวให้กำลังใจนักเรียนและช่างเทคนิคด้านล่างอยู่ครู่หนึ่ง
“มั่นใจกันไหม?”
“มั่นใจ!” เสียงตอบรับดังขึ้นพร้อมกันจากด้านล่างเวที
ท่านหัวพยักหน้าอย่างพอใจ
“ดี”
“ผมไม่พูดอะไรให้มากความแล้ว ต่อไปขอเชิญสหายหวังจื้อหย่วนมาอธิบายให้ทุกคนฟังก่อนว่า คอมพิวเตอร์คืออะไร”
บนเวที หวังจื้อหย่วนก้าวขึ้นมายืนแทนที่ท่านหัวท่ามกลางเสียงปรบมือ
ในมือเขาไม่มีแผนการสอนละเอียด มีเพียงโครงร่างที่เขารีบเขียนขึ้นเมื่อคืน
ตำราเรียนฉบับแรกยังอยู่ระหว่างจัดทำโดยเหล่าผู้เชี่ยวชาญจำนวนหนึ่ง สำหรับคาบนี้ เขาจึงทำได้เพียงอธิบายความรู้พื้นฐานให้ทุกคนฟังตามความเข้าใจของตนเอง