หลายวันต่อมา ห้องทดลองกับสนามทดสอบกลายเป็นสถานที่ที่คึกคักที่สุดในโรงงาน
เฉียนป๋อเหวินคล้ายคนคลั่ง วันหนึ่งปรับสูตรถึงสามรอบ
ยิงทดสอบ แก้ไข แล้วยิงทดสอบอีกครั้ง ก่อนจะแก้ไขอีกหน
เส้นเลือดฝอยในดวงตาของเขาไม่เคยจางหายไปเลย
ตาเฒ่าจางกับเฉินเถี่ยจู้ร่วมมือกัน เทหล่อแล้วเทหล่ออีก ยิ่งทำก็ยิ่งเร็ว ยิ่งทำก็ยิ่งแม่นยำ
แม่พิมพ์ 12 ช่องใช้เวลาสองชั่วโมงต่อเตา วันหนึ่งผลิตได้ถึง 6 เตา รวม 72 ชิ้น แต่ละชิ้นมีค่าคลาดเคลื่อนไม่เกิน 3 ใน 1,000
“นี่แค่แม่พิมพ์ 12 ช่องเอง” เฉินเถี่ยจู้พูด “พอเริ่มผลิตจำนวนมาก เราก็ใช้แบบ 24 ช่องกับ 48 ช่องได้ สายการผลิตหนึ่งสายผลิตได้หลายร้อยชิ้นต่อวัน”
“ถ้าเปิดสายการผลิตเพิ่มอีกสักสองสามสาย วันละพันชิ้นก็ไม่ใช่เรื่องยาก”
ส่วนหลินหย่วนกับหลี่ฮุ่ยฟางกำลังตรวจสอบวิถีกระสุนและการกระจายตัว ยิงแต่ละนัดก็เก็บข้อมูลหนึ่งครั้ง แล้วรีบจัดทำตารางวิถีกระสุนขึ้นมา
เมื่อคุ้นเคยกับขั้นตอนการผลิตมากขึ้นเรื่อย ๆ
ระยะยิงก็เพิ่มขึ้นทุกวัน
8.2 กิโลเมตร
8.5 กิโลเมตร
8.8 กิโลเมตร
พอถึงวันที่ห้า ระยะยิงก็พุ่งไปถึง 9 กิโลเมตร ความแม่นยำก็ดีขึ้นด้วย จรวด 3 นัดมีรัศมีการกระจายตัวไม่ถึง 50 เมตร
ข่าวความสำเร็จในการยิงพร้อมกันถูกส่งไปยังกรมใหญ่อุตสาหกรรมอาวุธยุทโธปกรณ์ในวันนั้น
วันรุ่งขึ้น กรมใหญ่ก็ส่งโทรเลขตอบกลับมา
“รีบนำแบบพิมพ์ กระบวนการผลิต และข้อมูลการยิงทดสอบของปืนใหญ่จรวดทั้งชุดส่งมายังกรุงปักกิ่ง”
วันเดียวกันนั้น ฝั่งอาวุธเบาก็มีข่าวดีส่งมาเช่นกัน
กระบวนการผลิตจำนวนมากของปืนเล็กยาวอัตโนมัติและปืนเล็กยาวกึ่งอัตโนมัติทั้งชุดเสร็จสมบูรณ์แล้ว ซุนจื้อหย่วนกับทีมทำงานเสร็จก่อนกำหนดถึง 3 วัน
อาวุธทั้ง 4 ชนิดผ่านการกำหนดแบบสำหรับผลิตจำนวนมากเรียบร้อย
เครื่องยิงจรวด ปืนเล็กยาวอัตโนมัติ ปืนเล็กยาวกึ่งอัตโนมัติ และปืนใหญ่จรวด
ตามหลักแล้ว ทุกคนควรจะได้ถอนหายใจโล่งอกเสียที
แต่หลินหย่วนกลับยุ่งกว่าเดิม
เพราะศึกหนักที่แท้จริงของเขาเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น
······
ห้องเล็กสุดด้านในของโรงงานช่างมีไฟสว่างตลอดทั้งคืนแล้วคืนเล่า
บนโต๊ะเต็มไปด้วยแบบพิมพ์ บัตรขั้นตอนการผลิต และตารางรหัสวัสดุ กองพะเนินราวกับภูเขา