เธอรู้ว่าตัวเองทำผิดต่อถังเนี่ยนซี แต่ตอนนั้นถังเนี่ยนซีอยู่ชนบท พี่ชายคนโตกับพี่ชายคนรองของเธอกำลังจะแต่งงาน จึงทำได้เพียงยกห้องของเธอให้พวกเขาใช้เป็นห้องหอ
หลังจากถังเนี่ยนซีกลับมา เธอก็พยายามหาทางจัดเตียงให้ถังเนี่ยนซีในบ้าน แต่ถังเนี่ยนซีไม่เปิดโอกาสให้พวกเขาเลย กลับไปพักที่บ้านตายายของเธอทันที ตลอดหลายปีมานี้ก็ไม่เคยกลับมาอยู่บ้านอีก
“ไม่มีอะไรค่ะ แม่อย่าคิดมากเลย ดึกมากแล้ว ฉันต้องกลับจริง ๆ ไม่อย่างนั้นตากับยายจะเป็นห่วง” ตอนนี้ถังเนี่ยนซีบอกไม่ได้ว่าตัวเองยังโกรธพวกเขาหรือไม่ เธอรู้ว่าฐานะทางบ้านไม่ดี พี่ชายทั้งสองแต่งงานกันแล้ว ในบ้านย่อมไม่มีที่สำหรับเธอ แต่พอได้เห็นท่าทีของพ่อแม่กับตาตัวเอง เธอก็ยังอดเสียใจไม่ได้
แต่เวลาผ่านมาหลายปีแล้ว เธอเองก็โตขึ้นและผ่านเรื่องราวมามากมาย ถังเนี่ยนซีจึงปล่อยวางได้ตั้งนานแล้ว
ตอนนี้ต่างคนต่างก็มีชีวิตของตัวเอง เธออยู่บ้านตายายได้ดี แค่คบหากันอย่างเรียบง่ายก็พอแล้ว ส่วนความคาดหวังที่มากไปกว่านั้น ถังเนี่ยนซีทำไม่ได้
“ระวังตัวระหว่างทางนะ ดูแลตากับยายให้ดีด้วย” เมื่อได้ยินถังเนี่ยนซีพูดถึงพ่อแม่ของตัวเอง เฉินชุนหยางก็รู้สึกผิดกับพวกท่านมาก การดูแลพวกท่านเดิมทีเป็นหน้าที่ของลูกสาวอย่างเธอ แต่เพราะเรื่องในบ้านมีมากเกินไป เธอจึงไม่มีเวลาคอยดูแลเลย
ตอนนี้มีถังเนี่ยนซีอยู่ข้างกายพวกท่าน เฉินชุนหยางก็วางใจขึ้นไม่น้อย
เพราะอย่างนั้น พอได้ยินถังเนี่ยนซีบอกว่าตากับยายจะเป็นห่วง เฉินชุนหยางจึงไม่รั้งเธอไว้อีก