เช้าวันต่อมา ถังเนี่ยนซีตื่นแต่เช้า สีหน้าสดใสเปล่งปลั่ง ดูกระฉับกระเฉงไปทั้งตัว
อีกด้านหนึ่ง อาจเป็นเพราะดื่มเหล้าเมื่อคืน เสิ่นจิ้งอี๋กับเฉินต้าห่ายจึงตื่นสาย
ถังเนี่ยนซีไม่อยากทำอาหารเช้าเอง จึงคิดจะออกไปซื้อกลับมา ระหว่างทางจะได้ส่งจดหมายไปด้วย
หลังส่งจดหมายแล้ว ถังเนี่ยนซีก็ยังรู้สึกประหม่าอยู่บ้าง เธอไม่รู้ว่าคนคนนั้นจะตัดสินใจอย่างไร จะยอมพาลูกมาที่นี่หรือเปล่า
แต่จดหมายก็ส่งไปแล้ว อีกไม่กี่วันเธอก็คงรู้คำตอบ หากไม่ได้จริง ๆ เธอคงต้องกลับชนบทไปเองสักครั้ง
ถังเนี่ยนซีส่ายหน้า ปัดความคิดวุ่นวายในหัวทิ้งไป
พอซื้ออาหารเช้าเรียบร้อย เธอก็เดินกลับบ้านอย่างอารมณ์ดี ตากับยายยังรออาหารเช้าจากเธออยู่
ส่วนที่กองเซียงหยางอันห่างไกลนั้น สองพ่อลูกไม่รู้เลยว่าถังเนี่ยนซีตัดสินใจอะไร พวกเขายังคงใช้ชีวิตเหมือนเช่นที่ผ่านมา
“เด็กไม่มีแม่ แม่ไม่เอาแกแล้ว!” เด็ก ๆ หลายคนเหมือนกำลังทะเลาะกันอยู่ เด็กชายตัวโตคนหนึ่งชี้ไปที่เด็กน้อยผิวขาวนุ่มนิ่ม พลางพูดจาล้อเลียน
ใบหน้าเต็มไปด้วยความได้ใจ
เด็กคนอื่น ๆ ที่อยู่ข้าง ๆ ก็พลอยส่งเสียงโห่ตามไปด้วย
“โอ้ ๆ อันอันไม่มีแม่!”
“แม่รักอันอัน พวกนายพูดมั่ว! อีกไม่นานแม่ก็กลับมาแล้ว!” เด็กชายตัวน้อยผิวขาวนุ่มนิ่มหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ พ่อบอกว่าแม่รักเขามาก