เสิ่นมู่เห็นอันอันนั่งรอถังเนี่ยนซีอย่างว่าง่าย จึงคิดจะเดินดูบ้านหลังนี้สักหน่อย ถังเนี่ยนซีบอกว่าที่นี่คือบ้านของพวกเขา เป็นที่ที่พวกเขาจะอยู่ด้วยกันต่อจากนี้
เสิ่นมู่อยากตรวจดูให้ทั่ว แล้วจัดข้าวของให้เป็นระเบียบ พวกเขาจะได้อยู่กันอย่างสบายขึ้น
“อันอัน นั่งอยู่ตรงนี้นะ พ่ออยู่ในบ้านนี่แหละ มีอะไรเรียกพ่อได้เลย เข้าใจไหม”
เสิ่นมู่กำชับอันอันอย่างไม่วางใจ
“อื้ม!” อันอันพยักหน้า ดวงตาจับจ้องไปทางประตูที่ถังเนี่ยนซีเพิ่งเดินออกไปไม่วางตา
ที่นี่เป็นบ้านของพวกเขา อีกทั้งประตูก็ปิดอยู่ เสิ่นมู่จึงวางใจและตรวจดูบ้านอย่างละเอียด
อีกด้านหนึ่ง หลังออกจากบ้านมา ถังเนี่ยนซีก็รีบไปซื้อซาลาเปาร้อน ๆ ที่ร้านอาหารของรัฐ ระหว่างทางเธอเดินผ่านสหกรณ์ร้านค้า พอนึกขึ้นได้ว่าที่บ้านไม่มีหม้อ จึงคิดจะซื้อกลับไปสักใบ แต่เมื่อล้วงกระเป๋า เธอก็เพิ่งรู้ว่าคูปองที่มีอยู่ไม่พอ
ตอนนี้เป็นปี 1981 ของหลายอย่างเริ่มซื้อหาได้โดยไม่ต้องใช้คูปองแล้ว แต่ของอย่างหม้อยังคงต้องใช้คูปองอยู่ ในมือถังเนี่ยนซีมีคูปองไม่พอ จึงซื้อหม้อไม่ได้ ได้แต่ซื้อของอย่างอื่นไปก่อน
“อันอัน แม่ซื้อซาลาเปาไส้หมูมาให้แล้วนะ” พอซื้อของเสร็จ ถังเนี่ยนซีก็รีบกลับบ้าน ทันทีที่ผลักประตูเข้าไป แม้ยังไม่เห็นอันอัน เธอก็ร้องเรียกขึ้นมาแล้ว