อันอันเอาแต่มองถังเนี่ยนซีไม่วางตา พอเห็นเธอเดินมาหา ก็มีความสุขมาก รอยยิ้มบนใบหน้าไม่เคยจางหาย
เด็กน้อยเรียกแม่เสียงหวาน!
แต่ถึงอย่างไรเรี่ยวแรงของเด็กก็มีจำกัด หลังจากอันอันกินซาลาเปาจนหมด เขาก็เอนซบถังเนี่ยนซี เปลือกตาปรือขึ้นลงจนแทบจะปิด
“อันอันนอนเถอะ แม่อยู่นี่นะ” ถังเนี่ยนซีเห็นว่าอันอันง่วงแล้ว จึงอุ้มเขาไว้ในอ้อมแขน คอยปลอบโยนอย่างแผ่วเบา
ผ่านมาหลายปี เธอได้กล่อมลูกนอนอีกครั้ง หัวใจของถังเนี่ยนซีทั้งตื่นเต้นและกังวล กลัวว่าอันอันจะไม่ชินจนหลับไม่ลง
แต่ถังเนี่ยนซีคิดมากไปเอง เมื่อมีเธออยู่ข้างกาย อันอันก็รู้สึกปลอดภัยมาก พออยู่ในอ้อมกอดแม่ เขาก็หลับได้ในทันที
เพียงแต่อันอันไม่กล้าหลับ เขากลัวว่าพอตื่นขึ้นมาแล้วจะไม่เห็นแม่ จึงฝืนลืมตาเอาไว้ตลอด
“อันอัน ง่วงแล้วทำไมยังไม่นอนล่ะ ให้แม่พาไปให้พ่อกล่อมนอนดีไหม” ถังเนี่ยนซีสังเกตเห็นท่าทางของอันอัน ทั้งที่เหนื่อยมากแล้ว แต่กลับไม่ยอมหลับตานอน
เธอกลัวว่าอันอันจะไม่ชินกับการให้เธอกล่อม จึงคิดจะพาเขาไปหาเสิ่นมู่
“แม่ครับ ถ้าอันอันหลับไปแล้วตื่นขึ้นมา ยังจะเห็นแม่อยู่ไหมครับ” อันอันมองถังเนี่ยนซีอย่างไม่สบายใจ
ถังเนี่ยนซีชะงักฝีเท้า มองอันอันในอ้อมแขน น้ำตาแทบจะร่วงลงมา
ที่แท้อันอันไม่ได้ไม่อยากให้เธอกล่อมนอน แต่ไม่กล้าหลับเพราะกลัวว่าเธอจะจากไป
“แม่อยู่นี่ อันอันนอนเถอะ แม่จะอยู่ตรงนี้ตลอด ลูกตื่นขึ้นมาต้องเห็นแม่แน่นอน” เมื่อมองท่าทางของอันอัน ถังเนี่ยนซีก็รู้สึกปวดใจ เธอข่มความรู้สึกแสบจมูกเอาไว้ แล้วกล่อมอันอันให้นอน