เมื่ออันอันเห็นถังเนี่ยนซี ดวงตาก็เป็นประกายขึ้นมา เขารู้ว่าคนตรงหน้าคือแม่ แต่กลับไม่ได้เรียกแม่ทันที กลับหันหน้าเข้าหาเสิ่นมู่ ซ่อนใบหน้าไว้กับอกของพ่อ
ถังเนี่ยนซีมองท่าทางของอันอันแล้วรู้สึกปวดใจมาก
ก่อนที่อันอันจะมาถึง ถังเนี่ยนซีเตรียมใจไว้แล้วว่าลูกอาจไม่ยอมรับเธอ เพราะหลายปีมานี้เธอไม่ได้อยู่ข้างกายเขา ไม่เคยอยู่เป็นเพื่อนแม้แต่วันเดียว เขาไม่ยอมรับเธอก็เป็นเรื่องที่เข้าใจได้
แต่พอเห็นอันอันหลบหน้าเธอแบบนี้ ถังเนี่ยนซีก็ยังอดรู้สึกปวดใจไม่ได้
เพื่อไม่ให้กระทบจิตใจลูก เธอจึงเดินออกจากห้องไปเงียบ ๆ
เสิ่นมู่เห็นแววผิดหวังบนใบหน้าของถังเนี่ยนซี แต่ไม่ได้ทำอะไร หลังจากเธอเดินออกจากห้อง เขาก็ก้มมองลูกในอ้อมแขน ก่อนวางอันอันลงบนพื้น
“อันอัน หนูไม่ได้อยากเจอแม่หรือ? แม่อยู่ตรงนี้แล้ว ทำไมไม่เรียกแม่ล่ะ!”
ปกติอันอันเอาแต่ถามหาแม่ไม่ใช่หรือ ทำไมพอแม่อยู่ตรงหน้า กลับไม่ยอมเรียกเสียอย่างนั้น
“พ่อครับ แม่จะไม่ชอบผมหรือเปล่า!” อันอันก้มหน้า นิ้วชี้สองข้างบิดไปมา
แม้พ่อจะบอกว่าแม่รักเขา แต่ในหมู่บ้านเขาก็ได้ยินหลายคนพูดว่าแม่ไม่ต้องการเขาแล้ว ก่อนหน้านี้เขาเชื่อคำพูดของพ่อมาตลอด ทว่าพอได้เห็นแม่ในวันนี้ จู่ ๆ อันอันก็ไม่รู้ทำไมถึงนึกถึงคำพูดของคนในหมู่บ้านขึ้นมา
เพราะอย่างนั้น ตอนถังเนี่ยนซียิ้มให้ เขาถึงเรียกแม่ไม่ออก แถมยังจงใจหลบ ไม่ยอมมองเธอ