“คุณตาคุณยาย!” พอเรียกจบ เขาก็เดินเข้าไปได้เพียงสองก้าวก็สังเกตเห็นความผิดปกติ ในอ้อมแขนของพวกท่านมีเด็กคนหนึ่งได้อย่างไร? แล้วในห้องยังมีผู้ชายแปลกหน้าอีกคนด้วย
“สหาย ห้องนี้ครอบครัวเราจองไว้ คุณเข้าผิดห้องหรือเปล่า”
พี่รองถังคิดว่าเสิ่นมู่เดินเข้าห้องผิด จึงเตือนด้วยความหวังดีว่าห้องส่วนตัวนี้ครอบครัวของพวกเขาจองไว้แล้ว
“พี่รอง เขาไม่ได้เข้าผิดห้อง ฉันเป็นคนเรียกเขามาเอง” ถังเนี่ยนซีเดินไปยืนข้างเสิ่นมู่
“เธอเรียกเขามาเองหรือ? แต่วันนี้ไม่ใช่มื้ออาหารของครอบครัวเราหรือ แล้วทำไมถึงเรียกคนที่ไม่รู้จักมาด้วยล่ะ” พี่รองถังไม่เข้าใจว่าถังเนี่ยนซีกับเสิ่นมู่มีความสัมพันธ์กันอย่างไร
“พ่อกับแม่ไม่ได้บอกพวกพี่เหรอคะ? วันนี้ที่เรามากินข้าวด้วยกันก็เพราะเสิ่นมู่นี่แหละค่ะ” ถังเนี่ยนซีพูดพลางมองไปทางถังจวินกับเฉินชุนหยาง
พี่ใหญ่ถังกับพี่รองถังต่างก็มองถังจวินและเฉินชุนหยางตามไปด้วย
“นั่งที่กันก่อน เนี่ยนซี พ่อยังไม่ได้บอกพี่ใหญ่กับพี่รอง พวกเขาเลยยังไม่รู้”
“นั่งให้เรียบร้อย แล้วฉันจะเล่าให้ฟัง”
ทุกคนเชื่อฟังและนั่งลง แต่สายตายังคงจับจ้องถังเนี่ยนซีกับเสิ่นมู่ไม่วาง
“ลูกใหญ่ ลูกสอง น้องสาวของพวกแกแต่งงานแล้ว มื้อนี้จัดขึ้นเพื่อบอกเรื่องนี้ให้พวกเรารู้” ถังจวินยืนยันสถานะของเสิ่นมู่
“สวัสดีครับ พ่อแม่ พี่ใหญ่ พี่สะใภ้ใหญ่ พี่รอง พี่สะใภ้รอง ผมชื่อเสิ่นมู่ เป็นคนรักของเนี่ยนซี เพิ่งพบกันครั้งแรก ฝากเนื้อฝากตัวด้วยครับ!” พอถังจวินพูดจบ เสิ่นมู่ก็ลุกขึ้นแนะนำตัวกับทุกคน