ไม่นาน เสิ่นจิ้งอี๋ก็ยกจานไข่ผัดที่ทำเสร็จแล้วออกมา
“กินเถอะ!”
“ขอบคุณค่ะคุณยาย กับข้าวฝีมือคุณยายอร่อยที่สุดเลย หอมมาก!” ถังเนี่ยนซีกินอย่างเอร็ดอร่อย
“ค่อย ๆ กิน ไม่มีใครแย่งหรอก” เมื่อเห็นถังเนี่ยนซีกินอย่างเอร็ดอร่อย เสิ่นจิ้งอี๋ก็มีความสุขมาก
แต่ถังเนี่ยนซีก็ยังคงกินไม่ช้าลงเลย
“ทางเสิ่นมู่ไม่มีอะไรให้กินหรือเปล่า ไม่อย่างนั้นพาอันอันกลับมาบ้านสิ ยายจะทำกับข้าวให้พวกหนูเอง”
“เปล่าค่ะ หนูแค่อยากกินกับข้าวฝีมือคุณยาย เสิ่นมู่ดีกับหนูมาก ทุกวันเขาทำของอร่อยให้หนูกับอันอันกิน”
“อย่างนั้นก็ดีแล้ว ถ้าอยากกินกับข้าวฝีมือยายก็บอก ยายจะทำให้”
“ขอบคุณค่ะคุณยาย คุณยายดีที่สุดเลย!” ถังเนี่ยนซีวางตะเกียบลง แล้วกอดเสิ่นจิ้งอี๋ออดอ้อน
“เนี่ยนซี บ้านซ่อมไปถึงไหนแล้ว ต้องใช้อีกนานไหม ไม่อย่างนั้นจ้างคนมาช่วยเถอะ หนูวิ่งไปวิ่งมาทุกวันจนผอมลงแล้ว” เสิ่นจิ้งอี๋ลูบแก้มถังเนี่ยนซีด้วยความเป็นห่วง
ช่วงนี้ถังเนี่ยนซีเดินทางไป ๆ มา ๆ วันเว้นวัน รูปร่างผอมลงอย่างเห็นได้ชัด
“ไม่ต้องหรอกค่ะ เสิ่นมู่ทำเองได้ ที่อยู่ของพวกเราจัดเก็บเรียบร้อยหมดแล้ว ตอนนี้เหลือแค่บ้านที่พังลงมา เสิ่นมู่รื้อบ้านหลังนั้นที่ซื้อมาแล้ว ต่อไปก็ค่อย ๆ ก่อขึ้นใหม่ก็พอค่ะ”
ที่พักตอนนี้มีพื้นที่เพียงพอแล้ว ส่วนที่เหลือให้เสิ่นมู่ค่อย ๆ ทำไปก็ได้ ไม่จำเป็นต้องจ้างช่าง เสิ่นมู่เองก็ไม่ยอมให้จ้างด้วย
“ไม่อย่างนั้นฉันไปช่วยเขาดีไหม” เฉินต้าห่ายเอ่ยขึ้นจากด้านข้าง เขาไม่อยากให้ถังเนี่ยนซีต้องเหนื่อยขนาดนี้