“แต่เนี่ยนซีก็ใจดีจริง ๆ ถึงกับพาพวกเขามาอยู่ในเมืองหลวงด้วย!” พี่สะใภ้รองถังอดนับถือถังเนี่ยนซีขึ้นมาไม่ได้
เธอไม่ค่อยได้ใกล้ชิดกับถังเนี่ยนซี ตอนเธอแต่งเข้าบ้านนี้ ถังเนี่ยนซีก็ลงชนบทไปแล้ว เรื่องของถังเนี่ยนซีจึงได้ยินมาจากพี่รองถังทั้งนั้น
ยิ่งพอรวมกับสิ่งที่เธอเห็นด้วยตาตัวเองตามปกติ ก็เลยคิดว่าถังเนี่ยนซีเป็นเด็กสาวอ่อนโยนเรียบร้อยคนหนึ่ง ไม่เคยคิดเลยว่าจะทำเรื่องน่าตกใจขนาดนี้ได้
เธอเห็นแม่สามีของตัวเองโกรธมาก วันนี้ทั้งวันสีหน้าไม่ดีเลย คงกำลังโกรธถังเนี่ยนซีอยู่ และไม่พอใจเสิ่นมู่อย่างมากด้วย
ถ้าเป็นเธอ เธอก็คงไม่ยอมเหมือนกัน
ในบ้านมีลูกสาวเรียนมหาวิทยาลัยสักคนไม่ใช่เรื่องง่าย ยังคิดด้วยว่าพอแต่งงานแล้วลูกจะได้คู่ครองดี ๆ ที่ช่วยเหลือครอบครัวได้ ตอนนี้กลับไปหาคนชนบทมาได้ แค่ไม่ต้องให้พวกเขาคอยช่วยเหลือก็ถือว่าดีแล้ว
“พอเถอะ ไม่พูดแล้ว เดี๋ยวพ่อกับแม่ได้ยินเข้า เราก็โดนว่าอีก”
ในห้องข้าง ๆ เฉินชุนหยางยังคงรู้สึกอึดอัดใจ
“ชุนหยาง เสิ่นมู่ก็เป็นคนใช้ได้ อย่าคิดมากเลย ยอมรับเขาเถอะ แบบนี้ดีที่สุดทั้งกับคุณและเนี่ยนซี อย่าคิดอะไรให้มากนัก”
เห็นเฉินชุนหยางคิดไม่ตก ถังจวินจึงปลอบใจเธอ
“จวิน ฉันข้ามกำแพงในใจตัวเองไม่ได้ ลูกสาวที่เรียนจบมหาวิทยาลัยของฉันกลับหาคู่ครองแบบนี้ คุณจะให้ฉันออกไปบอกคนอื่นได้ยังไง ถ้าคนเขารู้เข้า ไม่กลายเป็นเรื่องให้หัวเราะเยาะเราหรือ”