“อยากให้พ่อกับแม่อยู่ด้วยกัน!” อันอันส่ายหน้า ดื้อดึงอยากให้ทั้งสองคนอยู่เป็นเพื่อนจนหลับ
ถังเนี่ยนซีหันไปขอความช่วยเหลือจากเสิ่นมู่ “เสิ่นมู่!” อันอันเชื่อฟังเสิ่นมู่มาก ถ้าเขาพูด อันอันต้องยอมฟังแน่
“ได้ พ่อจะนอนเป็นเพื่อนลูกเอง” เสิ่นมู่ไม่ปฏิเสธ ในใจยังอยากชมอันอันด้วยซ้ำ ลูกชายคนนี้ช่างเป็นเด็กดีจริง ๆ
ถังเนี่ยนซีมองท่าทางของเสิ่นมู่แล้วชะงักไป เธอแค่อยากให้เขาช่วยเกลี้ยกล่อมอันอัน แล้วทำไมเขาถึงไม่พูดอะไรสักคำ เอาแต่นอนลงไปเสียแล้ว
“แม่ก็มานอนเร็ว ๆ สิ” พอเห็นพ่อนอนลง อันอันก็เขย่ามือถังเนี่ยนซี
“ได้!” ถังเนี่ยนซีจึงนอนลงอีกฝั่งของอันอัน
“มีทั้งพ่อทั้งแม่อยู่ด้วย ดีจังเลย!” อันอันมองพ่อแม่ที่นอนอยู่ข้างกาย ยิ้มอย่างอิ่มเอมใจ
“ตอนนี้ถึงเวลานอนแล้วใช่ไหม ดึกมากแล้วนะ” บ่ายวันนี้อันอันนอนไปแล้ว ตอนกลางคืนเลยไม่ง่วงสักที จนตอนนี้ก็สามทุ่มกว่าแล้ว ถ้ายังไม่นอนก็จะดึกเกินไป
“นอนแล้ว!” อันอันหลับตาลงทันที ไม่นานก็ผล็อยหลับไป
เดิมทีถังเนี่ยนซีตั้งใจว่าจะให้เสิ่นมู่กลับไปนอนห้องของตัวเองหลังอันอันหลับ แต่ระหว่างกล่อมลูก เธอก็หลับไปเสียก่อน
เมื่อได้ยินเสียงลมหายใจสม่ำเสมอข้างกาย เสิ่นมู่ก็ลืมตาขึ้น
เขาวางมือลงบนมือของถังเนี่ยนซีที่กุมมืออันอันไว้ ก่อนจะหลับตาลงอย่างพึงพอใจ