“ตาแก่ คุณว่าเนี่ยนซีไปพักอยู่ที่นั่นจะไม่เป็นไรใช่ไหม!” เมื่อวานถังเนี่ยนซีไม่ได้กลับมาทั้งคืน แม้จะรู้ว่าเธออยู่กับเสิ่นมู่และอันอัน แต่เสิ่นจิ้งอี๋ก็ยังเป็นห่วงมาก
“ไม่เป็นไรหรอก อย่ากังวลเลย พวกเขาเป็นสามีภรรยากัน อยู่ด้วยกันก็เป็นเรื่องสมควร อีกอย่างเนี่ยนซีก็จะกลับมาเย็นนี้แล้ว”
ถังเนี่ยนซีบอกแค่ว่าจะพักอยู่ที่นั่นคืนเดียว วันนี้ต้องกลับมาแน่นอน เฉินต้าห่ายจึงไม่ได้เป็นห่วงมากนัก
“แต่ทำไมฉันถึงยังวางใจไม่ลงนะ” รู้ว่าพวกเขาเป็นสามีภรรยากันแล้ว แต่เสิ่นจิ้งอี๋ก็ยังอดเป็นห่วงไม่ได้
เธอคอยเหลือบมองไปทางประตูอยู่เป็นระยะ
“คุณยาย ทำไมวันนี้ไม่ออกไปเที่ยวล่ะคะ” ถังเนี่ยนซีกลับมาเห็นเสิ่นจิ้งอี๋อยู่บ้าน ไม่ได้ออกไปไหน ก็รู้สึกแปลกใจเล็กน้อย
ปกติเวลาว่าง ทั้งสองคนมักชอบออกไปเดินเล่นข้างนอก พอถึงเวลาทำอาหารถึงค่อยกลับมา
วันนี้ทำไมถึงเห็นคุณยายอยู่บ้านคนเดียว คุณตาล่ะ
“วันนี้ยายไม่อยากออกไป เลยให้คุณตาไปคนเดียว แล้วทำไมวันนี้ถึงกลับมาเร็วจัง พักอยู่ที่นั่นไม่สบายหรือ” เสิ่นจิ้งอี๋มองถังเนี่ยนซีอย่างกระวนกระวาย
“คุณยาย หนูนอนหลับสบายดีค่ะ แค่คิดถึงพวกคุณ ก็เลยกลับมาเร็วหน่อย”
ถังเนี่ยนซีตบมือเธอเบา ๆ เพื่อปลอบใจ แล้วจูงมือให้นั่งลงด้วยกัน