“แม่รับปากอันอันแล้ว ยังไงก็ต้องกลับมาแน่นอน!” ถังเนี่ยนซีอุ้มอันอันขึ้นมา
“ไปกันเถอะ เราไปช่วยพ่อทำกับข้าวกัน” มื้อเที่ยงเสิ่นมู่เป็นคนทำ ส่วนมื้อเย็นถังเนี่ยนซีรู้สึกเกรงใจ ไม่อยากให้เขาทำคนเดียว
ถึงเธออาจช่วยอะไรไม่ได้มาก แต่ช่วยล้างผักให้เขาก็ยังดี
“ได้เลย ไปช่วยพ่อกัน” พอทั้งสองคนเดินเข้าครัว เสิ่นมู่ก็เห็นพวกเธอทันที
“มาทำไมกัน ในครัวร้อนมาก ออกไปเล่นข้างนอกเถอะ!” พอเห็นถังเนี่ยนซีพาลูกเข้ามา เสิ่นมู่ก็รีบไล่พวกเธอออกไปทันที ครัวทั้งสกปรกทั้งร้อน ไม่ใช่ที่ที่ถังเนี่ยนซีกับลูกควรอยู่
“พ่อ หนูกับแม่มาช่วยพ่อค่ะ” ตอนอยู่ชนบทก็เป็นแบบนี้ทุกครั้งที่เสิ่นมู่ทำกับข้าว อันอันมักจะตื๊อขอช่วย วันนี้ก็อยากช่วยเหมือนกัน
“ไม่ต้องหรอก พ่อทำคนเดียวได้ อันอันช่วยดูแลแม่แทนพ่อได้ไหม?”
ในครัวร้อนเกินไป เสิ่นมู่จึงไม่อยากให้แม่ลูกอยู่ที่นี่
“ฉันล้างผักเอง เดี๋ยวออกไปล้างข้างนอก ไม่ร้อนหรอก” ถังเนี่ยนซีไม่สนใจคำปฏิเสธของเสิ่นมู่ เธอหยิบผักที่ยังไม่ได้ล้างซึ่งวางอยู่ข้าง ๆ ขึ้นมา แล้วจูงอันอันออกไปข้างนอก
แค่ล้างผักง่าย ๆ แม่ลูกก็มีความสุขกันมาก เสิ่นมู่อยู่ในครัวยังได้ยินเสียงหัวเราะของทั้งคู่
พอได้ฟัง เสิ่นมู่ก็เผลอยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว นี่คือชีวิตที่เขาใฝ่ฝันมาตลอด ไม่คิดเลยว่าจะกลายเป็นจริง
แม้แต่ตอนนี้เขาก็ยังรู้สึกว่าการไปจดทะเบียนสมรสกับถังเนี่ยนซีวันนี้ราวกับความฝัน
ทั้งสามคนช่วยกันทำอาหาร แต่คนลงมือหลัก ๆ คือเสิ่นมู่ เขาทำอาหารมื้อใหญ่แสนอร่อยขึ้นมา