“ทำไมไม่เข้าไปล่ะ?” ถังเนี่ยนซีมองเสิ่นมู่อย่างแปลกใจ
“ถังเนี่ยนซี ฉันขอถามเธออีกครั้งนะ เธอตัดสินใจจดทะเบียนกับฉันจริง ๆ แล้วใช่ไหม? ครั้งนี้ไม่เหมือนครั้งก่อน พอจดทะเบียนแล้ว ฉันจะไม่ยอมปล่อยมืออีก”
เสิ่นมู่มองถังเนี่ยนซีอย่างจริงจัง เขาต้องการมอบโอกาสสุดท้ายให้เธอเปลี่ยนใจ
ถ้าครั้งนี้พวกเขาจดทะเบียนกันแล้ว เสิ่นมู่ก็จะไม่มีวันปล่อยเธอไป ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม
เพราะอย่างนั้น เสิ่นมู่จึงหวังว่าถังเนี่ยนซีจะคิดให้รอบคอบ ชีวิตคนเราไม่ได้มีช่วงเวลาสี่ปีให้เริ่มต้นใหม่ได้หลายครั้งนัก
“ไปกันเถอะ!” ถังเนี่ยนซีได้ยินคำพูดของเสิ่นมู่ก็ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะยื่นมือไปดึงชายแขนเสื้อเขา
เธอเองก็คิดเหมือนกัน ครั้งก่อนเป็นเพราะเหตุจำเป็นบางอย่างจึงต้องไปจดทะเบียนหย่า ส่วนครั้งนี้พอจดทะเบียนแล้ว เธอก็ไม่ได้คิดจะแยกจากเสิ่นมู่ ความกังวลของเขาจึงไม่จำเป็นเลย
เสิ่นมู่มองมือของถังเนี่ยนซีที่จับเสื้อเขาไว้แล้วก็ยิ้ม แม้เธอจะไม่ตอบก็ไม่เป็นไร อย่างน้อยการกระทำของเธอก็บอกแล้วว่าเธอยินดีใช้ชีวิตร่วมกับเขาไปตลอดชีวิต
ครั้งนี้เสิ่นมู่ไม่ลังเลอีก ก้าวเข้าไปในสำนักงานกิจการพลเรือนพร้อมกับถังเนี่ยนซี
เอกสารของพวกเขาครบถ้วนดี แม้จะมีเหตุขัดข้องเล็กน้อยระหว่างดำเนินการ แต่ทั้งคู่ก็ได้รับทะเบียนสมรสมาอย่างราบรื่น ส่วนทะเบียนบ้านของอันอันยังต้องใช้เอกสารอีกสองสามอย่าง จึงจะดำเนินการได้ในอีกสองวัน