“ใช่ เหมือนซีซวี่ตอนเด็กจริง ๆ!” แม้ลูกชายจะจากไปนานกว่าสามสิบปีแล้ว แต่เฉินต้าห่ายยังจำหน้าตาตอนเขายังเด็กได้ดี วันนี้พอเห็นอันอัน ก็ราวกับได้เห็นลูกชายในวัยเยาว์อีกครั้ง
“คุณว่าโตขึ้นแล้ว เขาจะเหมือนซีซวี่ของเราไหมนะ!” พอพูดถึงลูกชาย อารมณ์ของเสิ่นจิ้งอี๋ก็แทบควบคุมไม่อยู่ เธอรู้สึกเจ็บปวดใจเหลือเกิน
การจากไปก่อนวัยอันควรของลูกชายเป็นความเจ็บปวดที่สุดในใจเธอ
“ต่อไปก็รู้เอง ยังมีโอกาสอีกมากให้เราไปหาเขา อย่าคิดมากเลย นอนเถอะ!”
เฉินต้าห่ายเองก็รู้สึกเจ็บปวดใจไม่แพ้กัน
“ตาเฒ่า พรุ่งนี้...” พอนึกถึงเรื่องที่เฉินชุนหยางจะกลับมาพรุ่งนี้ เธอก็เปลี่ยนคำพูด “มะรืนนี้เราไปหาลูกกันเถอะ ฉันคิดถึงเขาแล้ว! แล้วก็บอกเขาด้วยว่าเนี่ยนซีคลอดลูกชายที่เหมือนเขาเปี๊ยบเลย”
ทุกปีพวกเขาจะไปสุสานและอยู่ที่นั่นหลายวัน เดือนก่อนก็เพิ่งไปมาแท้ ๆ แต่หลังจากเห็นอันอันวันนี้ เธอก็อยากไปอีกครั้ง
“ได้สิ ฉันจะไปเป็นเพื่อน เราไปด้วยกัน”
ผู้เฒ่าทั้งสองนอนเคียงข้างกันบนเตียง พลางคิดถึงลูกชายของตน ก่อนจะหลับไปโดยไม่รู้ตัว
ส่วนถังเนี่ยนซีได้พาคุณตาคุณยายไปพบเสิ่นมู่ จัดการเรื่องสำคัญเสร็จสิ้นอย่างหนึ่ง จึงไร้กังวลใด ๆ พอล้มตัวลงนอนก็หลับไปอย่างรวดเร็ว
เช้าวันรุ่งขึ้น ตอนเห็นถังเนี่ยนซีกำลังจะออกจากบ้าน เสิ่นจิ้งอี๋ก็บอกเธอว่าเฉินชุนหยางจะมาหาวันนี้
“เนี่ยนเนี่ยน วันนี้แม่ของหลานจะมาที่นี่ จะรอให้แม่มาก่อนแล้วค่อยไปหาอันอันกับพวกเขาไหม”