“คุณยายคะ ที่บ้านฉันเหลือแค่ฉันคนเดียวแล้วค่ะ พ่อกับแม่เสียไปเมื่อหลายปีก่อน พวกท่านมีลูกแค่คนเดียว” เสิ่นมู่เล่าสถานการณ์ทางบ้านตามตรง
พอได้ยินว่าที่บ้านของเสิ่นมู่เหลือเพียงเขาคนเดียว เสิ่นจิ้งอี๋ก็เบาใจขึ้น ต่อไปถังเนี่ยนซีจะได้ไม่ต้องมีปัญหากับแม่สามี
“ก่อนหน้านี้เธออยู่ชนบทมาตลอด พอมาเมืองหลวงแล้วคิดจะทำอะไรล่ะ”
เสิ่นจิ้งอี๋ไม่ได้ถามวุฒิการศึกษาของเสิ่นมู่ เพราะในความคิดของเธอ คนชนบทส่วนใหญ่เรียนจบแค่ประถม วุฒิแบบนี้ก็ไม่มีประโยชน์อะไรในเมืองหลวง ไม่ถามเสียยังดีกว่า
“คุณยาย คุณตาคะ เสิ่นมู่เรียนจบมัธยมต้นค่ะ เขาผ่านการคัดเลือกเป็นทหารแล้วด้วย แต่สุดท้ายเพราะสถานการณ์ทางบ้านถึงไม่ได้ไป”
ถังเนี่ยนซีตอบแทนเขาก่อนที่เสิ่นมู่จะทันได้พูด
พ่อของเสิ่นมู่เสียชีวิตในวันที่ข่าวการเกณฑ์ทหารของเขามาถึง ส่วนแม่ก็ล้มป่วย ที่บ้านไม่มีใครอื่น เขาจึงจำต้องสละโอกาสนั้นไปอย่างจนใจ
อย่างที่ลุงใหญ่เสิ่นพูด หากเสิ่นมู่ไม่มีภาระทางครอบครัว ตอนนี้เขาคงมีอนาคตไกลมาก
เสิ่นจิ้งอี๋กับเฉินต้าห่ายได้ยินถังเนี่ยนซีพูดแล้วก็ประหลาดใจ พวกเขาไม่คิดเลยว่าเสิ่นมู่จะเก่งขนาดนี้ พอรู้ว่าเขาเกือบได้เป็นทหาร ความประทับใจที่มีต่อเขาก็ยิ่งเพิ่มขึ้น
“คุณยาย คุณตาก็รู้ว่าตอนนี้หางานยาก แถมยังมีคนตกงานอีกมาก เสิ่นมู่ไม่ต้องรีบร้อนหางานหรอกค่ะ สัปดาห์หน้าฉันจะไปรายงานตัวที่ทำงานแล้ว ฉันมีงานเลี้ยงดูพวกเขาได้ ส่วนเสิ่นมู่ ที่บ้านยังมีเรื่องอีกหลายอย่างให้เขาจัดการค่ะ”