“ไม่เป็นไร ฉันแค่ถามดูเท่านั้น!” เสิ่นจิ้งอี๋ส่ายหน้า
“แม่บอกหนูมาเถอะค่ะ ว่าเนี่ยนซีถูกใครรังแกตอนอยู่บ้านนอกหรือเปล่า ไม่อย่างนั้นแม่คงไม่จู่ ๆ มาถามหนูแบบนี้”
เฉินชุนหยางเข้าใจแม่แท้ ๆ ของตัวเองดี รู้ว่าแม่ไม่มีทางถามเรื่องนี้ขึ้นมาโดยไม่มีเหตุผล จึงมองแม่ด้วยสายตาวิงวอน
เธออยากรู้ว่าถังเนี่ยนซีคิดจะไปเป็นแม่เลี้ยงให้คนอื่น เพราะได้รับบาดเจ็บตอนอยู่บ้านนอกหรือเปล่า
“เฮ้อ ลูกไม่ได้บอกว่ามีคนเห็นเนี่ยนซีอยู่กับผู้ชายคนหนึ่งหรอกเหรอ? นั่นคือคนที่เธอเคยแต่งงานด้วยตอนอยู่บ้านนอก ส่วนเด็กผู้ชายคนนั้นก็เป็นลูกของเธอ” เสิ่นจิ้งอี๋ทนสายตาวิงวอนของเฉินชุนหยางไม่ไหว จึงยอมบอกความจริงกับเธอ
“อะไรนะ?” เฉินชุนหยางรู้สึกราวกับฟ้าถล่ม ถังเนี่ยนซีเคยแต่งงานตอนอยู่บ้านนอกอย่างนั้นหรือ เป็นไปได้ยังไง เธอไม่อยากเชื่อ
เรื่องนี้ทำให้เธอรับไม่ได้ยิ่งกว่าการที่ถังเนี่ยนซีไปเป็นแม่เลี้ยงให้คนอื่นเสียอีก
“แม่ แม่โกหกหนูใช่ไหม!” เฉินชุนหยางคว้ามือเสิ่นจิ้งอี๋ สีหน้าเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก
“ชุนหยาง เรื่องจริง พ่อกับแม่เจอเสิ่นมู่มาแล้ว” มาถึงขั้นนี้ก็ไม่มีอะไรต้องปิดบังอีก เฉินชุนหยางกับคนอื่น ๆ คงรู้เข้าสักวันอยู่ดี
“แม่ ทำไมแม่กับพ่อถึงไปเจอเขาล่ะ ถ้าเขาทำร้ายพวกแม่ขึ้นมาจะทำยังไง”
เฉินชุนหยางเคยเห็นผู้ชายจากบ้านนอกที่ตามมาหาภรรยาในเขตบ้านพักของพวกเขา ผู้ชายคนนั้นดุมาก ไม่พอใจก็ผลักคน สุดท้ายเรื่องถึงได้คลี่คลายหลังจากไปจบที่สถานีตำรวจ