“คุณยาย คุณตา ทำของอร่อยอะไรกันอยู่คะ” ถังเนี่ยนซีวิ่งเข้าไปออดอ้อนคุณตาคุณยายอย่างดีใจ
“ก็ของที่หนูชอบทั้งนั้น รีบไปล้างหน้าแปรงฟันเถอะ เดี๋ยวก็ได้กินข้าวแล้ว” เสิ่นจิ้งอี๋กับเฉินเถี่ยเห็นถังเนี่ยนซีกลับมาสดใสอีกครั้ง ต่างก็ดีใจมาก
ขอแค่ถังเนี่ยนซีสบายดี พวกเขาก็มีความสุขมากแล้ว
“ค่ะ!” ถังเนี่ยนซีเชื่อฟัง รีบไปล้างหน้าแปรงฟัน
พอกลับมาอีกครั้ง อาหารเช้าก็ถูกจัดวางไว้อย่างเป็นระเบียบบนโต๊ะแล้ว
“รีบมานั่งกินเร็ว เดี๋ยวหนูยังต้องไปมหาวิทยาลัยไม่ใช่หรือ” อีกครึ่งเดือนถังเนี่ยนซีก็จะได้รับใบจบแล้ว ตอนนี้ไม่มีเรียนแล้ว และข้าวของที่มหาวิทยาลัยก็ย้ายกลับมาหมดแล้ว แต่วันนี้เธอยังต้องแวะไปที่มหาวิทยาลัยอยู่ดี
ผู้สูงวัยทั้งสองไม่เอ่ยถึงเรื่องที่ถังเนี่ยนซีฝันร้ายเมื่อคืน ต่างเพียงมองเธอกินอาหารด้วยสายตาเปี่ยมรัก
“ค่ะ! คุณตาคุณยายก็กินด้วยนะคะ”
ถังเนี่ยนซีรีบเดินมานั่ง ตักแป้งทอดต้นหอมใส่ชามให้คุณตาคุณยาย แล้วจึงกินส่วนของตัวเอง
พอกัดแป้งทอดที่หอมกลิ่นต้นหอมเจียวเข้าไปคำหนึ่ง เธอก็รู้สึกอิ่มเอมใจเป็นอย่างมาก
เสิ่นจิ้งอี๋กับเฉินเถี่ยมองถังเนี่ยนซีที่ก้มหน้ากินแป้งทอดต้นหอม พลางรู้สึกอิ่มเอมใจไม่ต่างกัน
ตั้งแต่ถังเนี่ยนซีเข้ามหาวิทยาลัย เธอก็อาศัยอยู่กับพวกเขา การมีเธออยู่เคียงข้างทำให้ทั้งคู่รู้สึกมีความสุขเหลือเกิน
แต่ตอนนี้ยังมีเรื่องสำคัญอีกเรื่องหนึ่ง
“เนี่ยนซี หนูกำลังจะเรียนจบแล้ว เรื่องจัดสรรงานเรียบร้อยหรือยัง” ผู้สูงวัยทั้งสองไม่อยากกดดันถังเนี่ยนซี ขอแค่เธออยู่ข้างกายพวกเขา พวกเขาก็ดีใจแล้ว เรื่องอื่นไม่ได้เรียกร้องอะไร
แต่ช่วงนี้ถังเนี่ยนซีกำลังจะเรียนจบ คนรอบข้างเอาแต่ถามพวกเขาเรื่องการจัดสรรงานของเธอ แม้แต่พ่อแม่ของถังเนี่ยนซีก็โทรมาถาม ทั้งคู่จึงคิดว่าควรถามเธอให้รู้แน่ จะได้สบายใจ
“คุณตาคุณยาย หนูก็กำลังจะบอกพอดีค่ะ หนูได้รับการจัดสรรให้ไปทำงานที่สำนักพิมพ์นิตยสาร อีกสักพักพอได้ใบจบแล้วก็จะไปรายงานตัวค่ะ” ถังเนี่ยนซีเพิ่งยืนยันเรื่องนี้ได้เมื่อสองสามวันก่อน
ผลการเรียนของเธอที่มหาวิทยาลัยดีมาก จึงมีงานให้เลือกหลายอย่าง
ถึงขั้นมีอาจารย์เห็นว่าเธอเรียนดี อยากแนะนำให้เธอไปเป็นอาจารย์ที่มหาวิทยาลัย
พวกเธอเป็นนักศึกษารุ่นแรกที่เรียนจบหลังการสอบเข้ามหาวิทยาลัยกลับมาเปิดอีกครั้ง มีหน่วยงานมากมายต้องการรับตัว จึงไม่ต้องกังวลเรื่องงานเลย
เพื่อนร่วมชั้นหลายคนเลือกเป็นอาจารย์ ในยุคนี้ อาชีพครูเป็นงานมั่นคงและเป็นที่นิยมมาก นักศึกษาหลายคนเต็มใจไปเป็นครู
พวกเธอเรียนเอกภาษาจีน เพื่อนร่วมชั้นที่เลือกเป็นครูจึงยิ่งมีมากขึ้น โรงเรียนที่ได้รับการจัดสรรไปก็ล้วนเป็นโรงเรียนที่ดี
ถังเนี่ยนซีมีผลการเรียนดีในชั้น หากอยากเป็นครู โรงเรียนที่ได้รับการจัดสรรไปก็คงดีมากเช่นกัน
เธอรู้ดีว่าการเป็นครูเป็นตัวเลือกที่ดี แต่ก็รู้จักนิสัยตัวเอง งานนี้ไม่เหมาะกับเธอ แค่คิดว่าต้องยืนอยู่หน้าชั้นเรียน เผชิญหน้านักเรียนจำนวนมาก เธอก็เริ่มลังเลแล้ว อาชีพครูจึงไม่เคยอยู่ในตัวเลือกของเธอ
ที่สำคัญกว่านั้น ถังเนี่ยนซีมีทางเลือกที่ดีกว่า จึงมั่นใจพอจะเลือกงานที่ตัวเองชอบ
“ดีแล้ว” เสิ่นจิ้งอี๋ดีใจเมื่อได้ยินว่าถังเนี่ยนซีได้งานแล้ว ทั้งคู่ไม่ได้คาดหวังอะไรจากเธอ ขอแค่มีงานทำก็พอ
ถึงไม่มีงานก็ไม่เป็นไร ต่อให้เธอกับเฉินเถี่ยแก่แล้ว แต่ก็ยังเลี้ยงถังเนี่ยนซีเพิ่มอีกสักปากได้
ดังนั้นเมื่อได้ยินว่าถังเนี่ยนซีจะไปทำงานที่สำนักพิมพ์นิตยสาร ไม่ได้เป็นครู พวกเขาจึงไม่แสดงความผิดหวังแม้แต่น้อย กลับยินดีกับเธอจากใจจริง
“งั้นเย็นนี้ยายจะให้ตาไปซื้อกับข้าวดี ๆ มาฉลองกัน” เสิ่นจิ้งอี๋คิดว่าข่าวดีเรื่องถังเนี่ยนซีได้งานสมควรฉลองให้เต็มที่
“คุณยาย ไม่ต้องหรอกค่ะ กินเหมือนทุกวันก็ดีแล้ว” เพราะมหาวิทยาลัยอยู่ห่างจากบ้านพอสมควร ถังเนี่ยนซีจึงไม่ได้กลับมาทุกวัน แต่ทุกครั้งที่กลับมา พวกเขาก็เตรียมของอร่อยไว้ให้เธอเสมอ
อาหารตามปกติก็เพียงพอแล้ว เธอไม่อยากให้ผู้สูงวัยทั้งสองต้องเสียเงินเพิ่ม
“ไม่เป็นไรหรอก แค่เพิ่มกับข้าวสักหนึ่งหรือสองอย่างเอง เย็นนี้กลับมากินข้าวเร็วหน่อยก็พอ”
“คุณตาคุณยาย อย่าทำงานหนักกันเกินไปนะคะ หนูไปมหาวิทยาลัยก่อน เย็นนี้จะกลับมากินข้าวพร้อมพวกคุณค่ะ” วันนี้ถังเนี่ยนซีมีธุระสำคัญ ต้องไปมหาวิทยาลัยสักเที่ยว
ตอนนี้ก็ได้เวลาแล้ว เธอต้องออกเดินทาง
พูดจบถังเนี่ยนซีก็ลุกขึ้น กลับเข้าไปในห้องหยิบกระเป๋านักเรียนออกมา
พอเดินออกจากห้อง เธอก็เห็นเสิ่นจิ้งอี๋ทำท่าคล้ายอยากพูดแต่ก็ไม่พูด
“คุณยาย มีอะไรหรือเปล่าคะ”
เสิ่นจิ้งอี๋ลังเลอยู่เล็กน้อย แต่สุดท้ายก็พูดกับถังเนี่ยนซี
“เนี่ยนเนี่ยน หนูจะลองคุยกับพ่อแม่ดูไหม” เสิ่นจิ้งอี๋รู้ว่าถังเนี่ยนซีมีเรื่องติดใจพ่อแม่ ที่บ้านพวกเขาจึงแทบไม่พูดถึงทั้งคู่
แต่พ่อแม่ของเธอโทรมา เสิ่นจิ้งอี๋คิดว่าควรบอกถังเนี่ยนซีสักหน่อย
พ่อแม่ของถังเนี่ยนซีไม่ได้ปฏิบัติต่อเธออย่างเลวร้ายเป็นพิเศษ เพียงแต่เธอมีพี่ชายสองคน อีกทั้งตอนเด็ก ๆ ก็อยู่กับคุณตาคุณยายมาตลอด มีเพียงช่วงไปเรียนเท่านั้นที่กลับไปอยู่บ้านหลายปี แม้ความผูกพันในช่วงนั้นจะไม่แน่นแฟ้นนัก แต่ก็ยังใช้ชีวิตร่วมกันตามปกติ
ความสัมพันธ์เริ่มแย่ลงตอนถังเนี่ยนซีเรียนมัธยมปลายปีหนึ่ง เมื่อคนในบ้านส่งเธอไปชนบท
หลังจากไปชนบทแล้ว พวกเขาก็ไม่ได้ทอดทิ้งเธอ ทุกเดือนยังส่งเงินให้ 5 หยวน บวกกับเงินอีก 5 หยวนที่เสิ่นจิ้งอี๋กับเฉินเถี่ยส่งให้ทุกเดือน ชีวิตของถังเนี่ยนซีในชนบทจึงไม่ได้ลำบากนัก
พอนึกถึงชนบท ถังเนี่ยนซีก็นึกถึงฝันร้ายเมื่อคืน แต่เธอไม่แสดงออก ไม่อยากให้คุณตาคุณยายเป็นห่วง
“วันนี้หนูจะแวะกลับไปดูค่ะ!” ตั้งแต่ถังเนี่ยนซีกลับมาเรียนมหาวิทยาลัย เธอก็กลับไปบ้านหลังนั้นน้อยมาก เดือนหนึ่งจะกลับไปสักครั้งก็นับว่าดีแล้ว
เดือนนี้เธอยังไม่ได้แวะไป วันนี้ถือโอกาสกลับไปดูสักหน่อย
“กลับไปแล้วก็คุยกับพ่อแม่ดี ๆ ไม่ว่าพวกเขาจะพูดอะไร หนูก็อย่าเก็บมาใส่ใจ เข้าใจไหม” เสิ่นจิ้งอี๋เป็นห่วงถังเนี่ยนซีมาก
ทุกครั้งที่ถังเนี่ยนซีไปที่นั่น เธอมักดูไม่มีความสุข
ถังเนี่ยนซีคิดว่าตัวเองปิดบังได้ดี แต่เสิ่นจิ้งอี๋รู้ทุกครั้ง เพียงแต่เสิ่นจิ้งอี๋ห้ามไม่ให้เธอไปบ้านพ่อแม่ไม่ได้
พวกเขาเป็นพ่อแม่แท้ ๆ ต่อให้ทำผิดมากแค่ไหน อย่างไรก็ยังเป็นพ่อแม่ของเธอ
เสิ่นจิ้งอี๋ทำได้เพียงบอกให้ถังเนี่ยนซีไปที่นั่นให้น้อยลง
เพราะอย่างนั้นถังเนี่ยนซีถึงได้กลับไปที่นั่นนาน ๆ ครั้ง ผู้สูงวัยทั้งสองไม่ได้คัดค้าน ตรงกันข้ามยังสนับสนุนเธอมาก
“คุณยาย หนูรู้แล้วค่ะ! ไม่ต้องห่วงนะคะ เย็นนี้หนูจะรีบกลับ หนูยังจำได้ว่าคุณยายจะทำของอร่อยฉลองให้หนู” ถังเนี่ยนซียิ้มให้เสิ่นจิ้งอี๋
ทุกครั้งที่เธอไปบ้านพ่อแม่ ก็อยู่เพียงครู่เดียวแล้วกลับ
คนในบ้านนั้นมีมากเกินไป แออัดจนเธออึดอัด ไม่เป็นตัวของตัวเอง ทุกครั้งเธอจึงไปแต่เช้าและกลับมาแต่เนิ่น ๆ
“ไม่ต้องห่วง ยายจะให้ตาออกไปซื้อแต่เช้า หนูกลับมาต้องได้กินแน่นอน ไปเถอะ เดี๋ยวไม่ทันแล้ว รีบออกจากบ้านได้แล้ว!” เสิ่นจิ้งอี๋กลัวถังเนี่ยนซีจะไปมหาวิทยาลัยสาย จึงเร่งให้เธอรีบออกเดินทาง
“คุณตาคุณยาย หนูไปมหาวิทยาลัยก่อนนะคะ” ถังเนี่ยนซีโบกมือลาพวกเขา ก่อนจะออกจากบ้านไป