โชคดีที่บ้านอยู่ใกล้ป้ายรถเมล์ เดินออกจากบ้านไปไม่ไกลก็เห็นป้ายแล้ว พอถังเนี่ยนซีไปถึง รถเมล์ก็มาพอดี เธอจึงเดินทางไปถึงโรงเรียนได้อย่างราบรื่น
เธอจัดการธุระทุกอย่างที่โรงเรียนเรียบร้อยภายในหนึ่งชั่วโมง จากนั้นก็ขึ้นรถไปยังบ้านพักครอบครัวของโรงงานสิ่งทอ พ่อแม่และพี่ชายทั้งสองของถังเนี่ยนซีทำงานอยู่ที่โรงงานสิ่งทอ ตอนนี้ทุกคนพักอยู่ในบ้านพักครอบครัวของโรงงาน
“เนี่ยนซีกลับมาแล้วหรือ ได้จัดสรรงานเรียบร้อยหรือยัง?” พอถังเนี่ยนซีเดินเข้ามาในเขตบ้านพัก คนรู้จักต่างก็พากันทักทายเธออย่างกระตือรือร้น
ถังเนี่ยนซีอาศัยอยู่ในเขตบ้านพักแห่งนี้ไม่นานนัก แต่ปีแรกที่การสอบเข้ามหาวิทยาลัยกลับมาเปิดอีกครั้ง มีคนในเขตนี้สอบเข้ามหาวิทยาลัยได้หลายคน ทว่าคนที่ไปชนบทแล้วกลับมาสอบติดมหาวิทยาลัยในเมืองหลวงอย่างถังเนี่ยนซีนั้นมีไม่กี่คน ยิ่งไปกว่านั้น มหาวิทยาลัยของเธอยังมีชื่อเสียง แม้จะไม่ใช่มหาวิทยาลัยในเมืองหลวง แต่ก็เป็นมหาวิทยาลัยที่ดีมากแห่งหนึ่ง นั่นคือมหาวิทยาลัยภาษาต่างประเทศปักกิ่ง
ผู้คนมากมายจึงรู้จักถังเนี่ยนซี ทุกครั้งที่เธอกลับมา พวกเขามักจะทักทายเธออย่างอบอุ่น
ถังเนี่ยนซีไม่คุ้นชินกับความกระตือรือร้นเช่นนี้ ทุกครั้งเธอจึงทักทายพวกเขาสั้น ๆ แล้วกลับบ้าน
คราวนี้ก็เช่นกัน เธอรีบทักทายทุกคนก่อนจะกลับบ้าน
“สวัสดีค่ะคุณน้า ฉันกลับบ้านก่อนนะคะ!”
แน่นอนว่าเรื่องงานยิ่งไม่มีทางเล่าให้พวกเขาฟัง
“เฉินชุนหยางมีลูกสาวดี ๆ แบบนี้แท้ ๆ ยังไม่รู้จักเห็นค่า ปล่อยให้ลูกไปอยู่บ้านพ่อแม่ตัวเอง คิดอะไรอยู่นะ”
หลังถังเนี่ยนซีกลับเข้าเมือง เธอก็แทบไม่ได้กลับมาหาพ่อแม่ คนในเขตบ้านพักจึงเดาว่าพวกเขาคงมีเรื่องผิดใจกัน แต่พอถาม ไม่มีใครยอมรับ ต่างบอกว่าถังเนี่ยนซีไปอยู่บ้านตายายเพราะที่บ้านมีที่ไม่พอ
เพราะถังเนี่ยนซีกลับมาเยี่ยมเดือนละครั้งอยู่เสมอ คนในเขตบ้านพักจึงพูดถึงเรื่องนี้กันน้อยลง แต่ก็ยังมีคนเอาไปพูดอยู่บ้าง
หลังร่ำลาคุณน้าทั้งหลาย ถังเนี่ยนซีก็ค่อย ๆ เดินกลับไปที่บ้านของตัวเอง
“แม่คะ หนูกลับมาแล้ว” ถังเนี่ยนซีเห็นว่าประตูบ้านไม่ได้ล็อก ทั้งยังได้ยินเสียงแม่กับเด็กอยู่ข้างใน จึงรู้ว่าแม่อยู่บ้าน เธอผลักประตูเข้าไปทันที
“เนี่ยนซี กลับมาแล้วหรือ หิวไหม แม่ทำอะไรให้กินนะ” เฉินชุนหยางดีใจมากเมื่อเห็นถังเนี่ยนซีกลับมา
ตั้งแต่ถังเนี่ยนซีกลับมาจากชนบท เธอก็สังเกตเห็นว่าท่าทีของลูกสาวเปลี่ยนไป
ตลอดหลายปีที่กลับมา ถังเนี่ยนซีไม่เคยค้างที่บ้านแม้แต่วันเดียว
ทุกครั้งที่ลูกสาวกลับมา เธออยากชดเชยให้มากที่สุด แต่ถังเนี่ยนซีก็ไม่เคยเปิดโอกาสให้
“ไม่ต้องหรอกค่ะ หนูกินข้าวมาแล้ว” ถังเนี่ยนซีพูดพลางยื่นถุงในมือให้เฉินชุนหยาง
“แค่ลูกมาก็ดีแล้ว ไม่ต้องซื้อของมาหรอก ลูกยังเป็นนักศึกษาอยู่นะ” เฉินชุนหยางยิ้มเจื่อนอย่างจนใจ เธอพูดเรื่องนี้มาหลายครั้งแล้ว ที่นี่ก็เป็นบ้านของถังเนี่ยนซี กลับมามือเปล่าก็ได้ ไม่จำเป็นต้องหอบของมาทุกครั้งราวกับเป็นแขก แต่ทุกครั้งที่ถังเนี่ยนซีมา เธอก็ยังซื้อของติดมือมาหนึ่งหรือสองอย่างอยู่ดี
ถังเนี่ยนซีไม่ได้ตอบ แต่หันไปมองเด็กที่อยู่ข้างเฉินชุนหยาง
“หน่วนหน่วน จำฉันได้ไหม?” แววตาที่ถังเนี่ยนซีมองเด็กน้อยอ่อนโยนเป็นพิเศษ พอเห็นหลานสาว เธอก็อดนึกถึงลูกของตัวเองไม่ได้
ถังหน่วนหน่วนเป็นลูกของพี่ชายคนรองของถังเนี่ยนซี และเป็นเด็กที่อายุน้อยที่สุดในบ้าน ตอนนี้อายุเพียง 4 ขวบ ยังไม่ถึงวัยเข้าโรงเรียน จึงอยู่บ้านกับเฉินชุนหยาง
ปกติถังเนี่ยนซีมักกลับมาตอนบ่าย จึงได้พบถังหน่วนหน่วนอยู่บ่อยครั้ง
“จำได้ค่ะ อาสาว!” เพราะถังหน่วนหน่วนเป็นเด็กเล็กที่สุด ทั้งยังหน้าตาคล้ายถังเนี่ยนซีอยู่บ้าง เฉินชุนหยางจึงเอ็นดูเธอมาก เด็กน้อยเองก็มีนิสัยน่ารัก
อีกทั้งเธอยังสนิทกับถังเนี่ยนซี แม้จะไม่ได้เจอกันบ่อยนัก แต่ทุกครั้งที่ถังเนี่ยนซีกลับมา เธอก็จะเรียกอาสาวเสียงหวาน
ถังเนี่ยนซีรักเด็กคนนี้มาก
“เก่งจังเลย!” ถังเนี่ยนซีลูบผมนุ่มฟูของถังหน่วนหน่วน พลันนึกถึงลูกที่อยู่ชนบท ไม่รู้ว่าผมของเขาจะนุ่มแบบนี้หรือเปล่า
“เนี่ยนซี เหม่ออะไรอยู่?” เฉินชุนหยางเห็นว่าถังเนี่ยนซีไม่ตอบจึงเรียกเสียงดังขึ้น
“ไม่มีอะไรค่ะ แม่พูดอะไรนะคะ?” ถังเนี่ยนซีเพิ่งได้สติเมื่อได้ยินเสียงของเฉินชุนหยาง สีหน้าของเธอตอนอยู่กับถังหน่วนหน่วนอ่อนโยนไม่ต่างกัน ยามอยู่กับเด็กน้อย เธอยิ้มอย่างละมุน แต่พออยู่ต่อหน้าเฉินชุนหยาง สีหน้ากลับเรียบเฉย
“แม่ถามว่า ที่โรงเรียนมีแฟนหรือยัง” เฉินชุนหยางมองสีหน้าของถังเนี่ยนซีแล้วจึงพูดต่อ
“ลูกกำลังจะเรียนจบและได้รับการจัดสรรงานแล้ว มีหลายคนมาถามแม่ว่าลูกมีแฟนหรือยัง อยากแนะนำคนให้รู้จัก แน่นอนว่าแม่ยังไม่ได้ตอบตกลง แต่คนที่เขาจะแนะนำน่ะคุณสมบัติดีมาก ถ้าลูกยังไม่มีแฟน จะลองพิจารณาดูไหม?”
แม้ถังเนี่ยนซีจะเป็นลูกสาวของเธอ แต่ตั้งแต่เล็กก็เติบโตมากับพ่อแม่ของเฉินชุนหยาง ยิ่งไปกว่านั้น ตอนที่ถังเนี่ยนซีถูกส่งไปชนบท พวกเขาก็เป็นฝ่ายทำผิดต่อเธอ เรื่องของถังเนี่ยนซี พวกเขาจึงไม่กล้าตัดสินใจเอง
ต่อให้คนที่จะแนะนำให้มีคุณสมบัติดีมาก เธอจะหวั่นไหวแค่ไหนก็ไม่กล้าตอบตกลงตามใจชอบ
เธอยังคิดว่าจะหาเวลากลับไปถามถังเนี่ยนซีที่บ้าน แต่พอลูกกลับมา เธอก็เลยถามตรง ๆ
“แม่ปฏิเสธไปเองเลยค่ะ” ถังเนี่ยนซีตอบปฏิเสธทันทีโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้า
“เนี่ยนซี ลูกมีแฟนแล้วหรือ? เขาเป็นคนแบบไหน ไว้มีเวลาพากลับมาให้พวกเราดูหน่อยนะ” เฉินชุนหยางร้อนใจเรื่องคู่ครองของถังเนี่ยนซี แม้ตอนนี้เธอจะอายุเพียง 23 ปี แต่สมัยนี้ผู้คนแต่งงานกันตั้งแต่อายุน้อย โดยเฉพาะผู้หญิงวัยเดียวกับถังเนี่ยนซี หลายคนแต่งงานและมีลูกกันหมดแล้ว เธอจึงอดเป็นห่วงไม่ได้
ถึงถังเนี่ยนซีจะเรียนมหาวิทยาลัย และในอนาคตก็คงไม่ขาดคนดี ๆ ที่เหมาะสม แต่ก็ควรรีบหาคนที่ใช่
ถ้าช้าไปกว่านี้ คนที่มีคุณสมบัติดีก็อาจไม่เหลือแล้ว
“ไม่ต้องค่ะ” ถังเนี่ยนซีไม่ได้พูดอะไรต่อ เธอไม่อยากเล่าเรื่องของตัวเองให้พวกเขาฟัง จึงปฏิเสธไปตรง ๆ
เมื่อเห็นถังเนี่ยนซีเป็นเช่นนี้ เฉินชุนหยางก็ไม่พูดต่อ
ในใจเฉินชุนหยางรู้สึกติดค้างลูกสาวคนนี้
เธอรู้ว่าการส่งถังเนี่ยนซีไปชนบททำให้ลูกห่างเหินจากพวกเขา
แต่เฉินชุนหยางเองก็ไม่มีทางเลือก ครอบครัวมีลูกสามคน ความสามารถของเธอกับพ่อของถังเนี่ยนซีมีจำกัด แค่หางานให้พี่ชายคนโตกับพี่ชายคนรองก็ใช้ความสามารถทั้งหมดที่มีแล้ว พอถึงคราวถังเนี่ยนซี พวกเขาจึงทำอะไรไม่ได้
ต่อมาเมื่อลูกชายทั้งสองแต่งงานและมีลูก คนในบ้านก็เพิ่มขึ้น เรื่องต่าง ๆ ก็ยิ่งมากขึ้น
เรื่องพาถังเนี่ยนซีกลับเข้าเมือง พวกเขาก็ไม่มีปัญญาจัดการ ได้แต่ปล่อยให้เธออยู่ชนบท
โชคดีที่ท้ายที่สุดเธอพยายามพาตัวเองกลับมาได้ ทั้งยังสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้อีกด้วย
ตอนเฉินชุนหยางรู้ข่าว เธอร้องไห้อยู่พักหนึ่งด้วยความยินดีแทนถังเนี่ยนซี ในที่สุดลูกสาวก็ได้กลับเข้าเมืองเสียที
ตลอดหลายปีหลังถังเนี่ยนซีกลับมา พวกเขาพยายามหาทางชดเชยให้เธออยู่เสมอ แต่ถังเนี่ยนซีกลับเย็นชากับพวกเขามาก ไม่ว่าพวกเขาจะทำอะไร เธอก็ปฏิเสธทันที ไม่อยากข้องเกี่ยวกับพวกเขาแม้แต่น้อย ทำให้เฉินชุนหยางกับคนอื่น ๆ เจ็บปวดใจอย่างยิ่ง