“ถังเนี่ยนซี เธอลองคิดให้รอบคอบอีกครั้งไม่ได้หรือ เรื่องนี้เกี่ยวพันกับชีวิตทั้งชีวิตของเธอเลยนะ” เฉินชุนหยางมองท่าทีสงบนิ่งของถังเนี่ยนซีแล้วพลันโกรธขึ้นมา
“เพราะคิดมาดีแล้ว หนูถึงอยากอยู่กับเขา แม่อย่าพูดอะไรอีกเลย กลับไปบอกพ่อให้เตรียมตัวต้อนรับลูกเขยเถอะค่ะ”
“กลับไปเมื่อไหร่ ฉันจะให้พ่อเธอมาพูดกับเธอเอง!” เฉินชุนหยางไม่รู้จริง ๆ ว่าควรพูดอะไรแล้ว
เธอเดินออกจากห้องไปด้วยความโกรธ
“แม่คะ หนูกับหน่วนหน่วนกลับบ้านก่อนนะคะ” เธออุ้มถังหน่วนหน่วนที่หลับไปแล้วออกมาจากห้องของเสิ่นจิ้งอี๋ แล้วจากไป
“เนี่ยนเนี่ยน อย่าคิดมากเลย แม่เธอแค่ยังทำใจยอมรับไม่ได้ชั่วคราว เดี๋ยวต่อไปก็ดีขึ้นเอง” หลังเฉินชุนหยางจากไป เสิ่นจิ้งอี๋ก็เข้ามาปลอบถังเนี่ยนซี
“คุณยาย หนูเข้าใจค่ะ ไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ ดึกแล้ว คุณยายไปพักผ่อนเถอะค่ะ” ถังเนี่ยนซีไม่ได้เก็บมาใส่ใจ พอเฉินชุนหยางรู้เรื่องแล้ว เธอกลับรู้สึกโล่งใจเสียอีก
ต่อไปเวลาเธอออกไปข้างนอกกับเสิ่นมู่และลูก ก็ไม่ต้องกังวลว่าจะเจอคนรู้จักแล้ว
“ทำไมกลับดึกขนาดนี้ พ่อแม่เธอมีเรื่องอะไรหรือเปล่า”
ถังจวินเห็นเฉินชุนหยางลงจากรถก็เดินเข้าไปหา
“พ่อแม่ไม่เป็นไร เป็นเรื่องของเนี่ยนซี วันนี้ฉันถามเธอด้วยตัวเองมาแล้ว!” เฉินชุนหยางเกือบหลุดปากพูดออกไป แต่พอนึกขึ้นได้ว่าตรงนี้เป็นข้างนอก จึงไม่ได้พูดต่อ
“กลับบ้านแล้วฉันค่อยเล่าให้ฟัง” เฉินชุนหยางข่มความโกรธในใจ แล้วเร่งฝีเท้ากลับบ้าน
หลังจัดการให้หลานสาวเข้านอนเรียบร้อย เฉินชุนหยางจึงเล่าเรื่องที่คุยกับถังเนี่ยนซีในวันนี้ให้ถังจวินฟัง