หลังกลับถึงบ้าน ถังเนี่ยนซีวางของลงบนโต๊ะ ก่อนจะนั่งพัก
“เหนื่อยจัง ร้อนจัง!” อากาศร้อนจัด แค่ออกไปข้างนอกแป๊บเดียว ถังเนี่ยนซีก็เหงื่อท่วมตัว
“เนี่ยนซี ดื่มน้ำสิ!” มีแก้วน้ำใบหนึ่งยื่นมาตรงหน้า
“ขอบคุณนะ!” ถังเนี่ยนซีรับน้ำมาแล้วดื่มทันที
“เสิ่นมู่ คุณไม่ต้องพัดให้ฉันหรอก ฉันพัดเองได้!” พอเห็นเสิ่นมู่กำลังพัดให้ เธอก็รีบคว้าพัดที่ทำจากวัสดุคล้ายโทรศัพท์มือถือมาพัดให้ตัวเองกับอันอัน
เสิ่นมู่ไม่ได้แย่งพัดจากถังเนี่ยนซี เขาเดินไปจัดของที่เพิ่งซื้อมาไว้ข้าง ๆ
ถังเนี่ยนซีพัดจนรู้สึกสบายขึ้น พอเห็นเสิ่นมู่เหงื่อท่วมหน้าขณะจัดของ เธอก็วางพัดแล้วเข้าไปช่วย
“เนี่ยนซี คุณอยู่กับอันอันเถอะ เดี๋ยวผมก็จัดเสร็จแล้ว!”
“ไม่เป็นไร เราสองคนช่วยกันจะได้เสร็จเร็วขึ้น!” อากาศร้อนขนาดนี้ ถังเนี่ยนซีไม่อาจนั่งดูเสิ่นมู่ทำงานคนเดียวอย่างสบายใจได้
บ้านหลังนี้เป็นของพวกเขา เธอจะปล่อยให้เสิ่นมู่ทำทุกอย่างคนเดียวไม่ได้
พอถังเนี่ยนซีเข้ามาช่วย เสิ่นมู่ก็เร่งมือขึ้น ไม่นานไม่ถึงห้านาที ของที่ซื้อกลับมาก็จัดเรียบร้อย
ถังเนี่ยนซีเดินเข้าไปในครัว มองครัวที่ทั้งเก่าและทรุดโทรม
“ตอนบ่ายฉันจะไปขอเตาแก๊สเพิ่มอีกสักเตา ต่อไปจะได้ทำกับข้าวสะดวกขึ้น” ไม่มีเตาแก๊ส จะก่อไฟทำอาหารก็ได้ เพียงแต่ไม่ค่อยสะดวกนัก ยิ่งอากาศร้อนแบบนี้ ถ้าต้องก่อไฟในครัวก็คงร้อนน่าดู มีเตาแก๊สไว้ย่อมสะดวกกว่า
“ไม่ต้องหรอก ก่อไฟก็ได้” แม้เสิ่นมู่จะไม่เคยใช้เตาแก๊ส แต่ก็เคยได้ยินว่ามันสะดวกมาก เพียงแต่ราคาแพง