ทั้งสามคนในครอบครัวออกจากบ้านพร้อมกัน พอเดินมาถึงถนน ดวงตาของอันอันก็เป็นประกาย เขามองสิ่งต่าง ๆ รอบตัวด้วยความอยากรู้อยากเห็นอย่างยิ่ง
เด็กน้อยเอาแต่ถามถังเนี่ยนซีไม่หยุด
“แม่ นี่คืออะไรเหรอ?”
“แม่ บ้านสูงจังเลย!”
“แม่ รถวิ่งเร็วมากเลย!”
ถังเนี่ยนซีตอบคำถามของลูกอย่างไม่รู้เบื่อ คอยแนะนำสิ่งต่าง ๆ รอบตัวและบอกว่าอาคารแต่ละหลังมีไว้ทำอะไรทีละอย่าง
เสิ่นมู่อุ้มอันอันไว้พลางฟังถังเนี่ยนซีพูดอย่างเงียบ ๆ และจดจำทุกคำของเธอไว้ในใจ
เขาอยากทำความรู้จักเมืองหลวงให้มากกว่านี้ จะได้ออกไปไหนมาไหนคนเดียวได้ในภายหลัง
“แม่ อันอันรู้จักที่นี่ นี่คือที่ทำการไปรษณีย์ใช่ไหม ก่อนขึ้นรถไฟ พ่อพาอันอันมาที่นี่ด้วย”
ก่อนที่พวกเขาจะขึ้นรถไฟ เสิ่นมู่พาอันอันไปที่ทำการไปรษณีย์เพื่อส่งโทรเลขให้ถังเนี่ยนซี อันอันความจำดี แค่มาครั้งเดียวก็จำได้แล้ว
พอเห็นสถานที่คุ้นตา เขาก็รีบชี้ให้แม่ดูทันที
“ใช่แล้ว ที่นี่คือที่ทำการไปรษณีย์ อันอันอยากเข้าไปดูไหม?”
ถังเนี่ยนซีจะได้ถือโอกาสซื้อกระดาษเขียนจดหมายกับแสตมป์ไปเก็บไว้ที่บ้าน เผื่อวันหลังต้องใช้
อันอันยังไม่ทันตอบ เสิ่นมู่ก็เป็นฝ่ายเอ่ยชวนไปที่ทำการไปรษณีย์ก่อน
“เนี่ยนซี พวกเราแวะไปที่ทำการไปรษณีย์กันหน่อยนะ ผมจะส่งโทรเลขถึงลุงใหญ่กับป้าสะใภ้ บอกพวกเขาว่าผมกับอันอันมาถึงเมืองหลวงอย่างปลอดภัยแล้ว” เดิมทีเสิ่นมู่ตั้งใจจะเขียนจดหมายกลับไป แต่กลัวลุงใหญ่กับคนอื่น ๆ จะเป็นห่วง พอดีผ่านที่ทำการไปรษณีย์ จึงคิดว่าส่งโทรเลขให้พวกเขาเลยดีกว่า