เสิ่นมู่เก็บถ้วยชามในครัวเรียบร้อยแล้ว พอเดินเข้าห้องก็เห็นใบหน้าสองคนที่กำลังหลับสนิท เขาจึงย่องเบา ๆ ไปข้างเตียง มองเหงื่อบนหน้าผากของทั้งคู่ ก่อนหยิบพัดที่วางอยู่ข้าง ๆ ขึ้นมาโบกให้เบา ๆ
สายลมเย็นจากพัดช่วยให้ถังเนี่ยนซีกับอันอันหลับสบายยิ่งขึ้น ทั้งสองไม่รู้ตัวเลยว่าเสิ่นมู่นั่งอยู่ข้าง ๆ มานานแล้ว
เห็นทั้งคู่หลับสบายขนาดนี้ เสิ่นมู่ก็ยิ่งไม่กล้าหยุดโบกพัด เดิมทีเขาแค่ตั้งใจเข้ามาดูสองแม่ลูกแล้วจะออกไปเก็บกวาดบ้านต่อ แต่ตอนนี้เขาอยากนั่งโบกพัดให้พวกเธอเงียบ ๆ มองใบหน้ายามหลับของทั้งคู่ เรื่องอื่นไม่มีอะไรสำคัญไปกว่านี้แล้ว
ปกติถังเนี่ยนซีงีบตอนเที่ยงเพียงสิบกว่านาที แต่วันนี้เธอกลับหลับไปครึ่งชั่วโมงโดยไม่รู้ตัว
ตอนตื่นขึ้นมา เธอรู้สึกไม่เหมือนทุกที ตั้งใจจะเหยียดแขนยืดขา แต่กลับเห็นเสิ่นมู่อยู่ข้าง ๆ จึงสะดุ้งตกใจ
“คุณมาอยู่ตรงนี้ได้ยังไง” ถังเนี่ยนซีตกใจจนรีบลุกพรวดขึ้นนั่ง พอเห็นว่าเสื้อผ้าบนตัวเรียบร้อยดี เธอก็ถอนหายใจโล่งอกทันที
“เห็นพวกคุณนอนแล้วร้อน เลยโบกพัดให้” เมื่อเห็นท่าทีหลบเลี่ยงของถังเนี่ยนซี เสิ่นมู่ก็รู้สึกเจ็บแปลบในใจ
ถังเนี่ยนซีตัดสินใจแล้วไม่ใช่หรือว่าจะใช้ชีวิตร่วมกับเขาต่อไป ทำไมยังต้องระแวงเขาขนาดนี้
ถังเนี่ยนซีฟังคำอธิบายของเสิ่นมู่แล้วจึงสังเกตเห็นพัดในมือเขา เขายังคงโบกพัดให้อันอันอยู่ เมื่อสัมผัสได้ถึงลมเย็น เธอก็เข้าใจแล้วว่าทำไมวันนี้ถึงหลับสบาย ที่แท้เสิ่นมู่เป็นคนโบกพัดให้พวกเธอนี่เอง
“ขอบคุณนะเสิ่นมู่ คุณไปพักเถอะ เดี๋ยวฉันโบกพัดให้อันอันเอง” ถังเนี่ยนซียื่นมือไปหมายจะรับพัดจากมือเขา