เสิ่นมู่ก้าวยาว ๆ ไปเปิดประตูเช่นกัน
อันอันตามหาแม่มาตลอดทั้งเช้า แต่พอเปิดประตูแล้วเห็นถังเนี่ยนซี เขากลับหลบอยู่หลังเสิ่นมู่ แอบมองเธออย่างเงียบ ๆ
“อันอัน ยังจำแม่ได้ไหมจ๊ะ” ถังเนี่ยนซีมองเด็กน้อยที่หลบอยู่หลังเสิ่นมู่ ก่อนจะย่อตัวลงแล้วยื่นมือไปหา
“ให้แม่กอดหน่อยได้ไหม” ไม่ได้เจอกันแค่คืนเดียว ถังเนี่ยนซีก็คิดถึงอันอันมากแล้ว
ก่อนหน้านี้ตอนเสิ่นหวยอันอยู่ชนบท เธอแค่คิดถึงเขาเป็นครั้งคราว ไม่ได้รู้สึกรุนแรงถึงเพียงนี้ แต่หลังจากได้เจอเขาเมื่อวาน ความรักที่มีต่อลูกก็ยากจะปกปิดเอาไว้
“แม่!” อันอันคิดถึงแม่มากอยู่แล้ว เมื่อครู่แค่เขินอายเล็กน้อย พอเห็นแม่กางแขนออก เขาก็รีบวิ่งเข้าไปซุกในอ้อมกอดของเธอทันที
ถังเนี่ยนซีอุ้มร่างเล็ก ๆ ของเสิ่นหวยอัน พลางสูดกลิ่นหอมน้ำนมจากตัวเขา ความรักของคนเป็นแม่เอ่อล้นขึ้นมา เธอกอดเขาแล้วเดินเข้าบ้าน
แม่ลูกต่างลืมไปเสียสนิทว่ามีเสิ่นมู่ยืนอยู่ข้าง ๆ
เสิ่นมู่ก้มหน้า หยิบข้าวของที่ถังเนี่ยนซีวางไว้ข้าง ๆ ปิดประตู แล้วถือของเดินตามแม่ลูกทั้งสองเข้าไปในห้อง
“แม่ ผมกับพ่อช่วยกันจัดห้องด้วย สะอาดไหมครับ” พอเข้าบ้าน อันอันก็รีบอวดผลงานกับถังเนี่ยนซี ชี้ให้ดูว่าตรงไหนเขาเป็นคนทำความสะอาด พร้อมสีหน้าที่รอให้ชมเต็มที่