“เนี่ยนเนี่ยน นี่เป็นของกินที่ฉันทำให้เด็ก ๆ เธอเอาไปกินกับพวกเขาสิ” แม้จะยังไม่เคยเจอเสิ่นมู่กับอันอันเลยก็ตาม
แต่พอเสิ่นจิ้งอี๋รู้ว่าพวกเขาแซ่เดียวกับตัวเอง เช้าตรู่วันนี้ก็ลุกขึ้นมาเตรียมของกินให้อันอันแล้ว
เสิ่นมู่จะเป็นอย่างไร เธอไม่สนใจ แต่ถึงอย่างไรอันอันก็ยังเป็นเด็ก อีกทั้งยังเป็นลูกของหลานสาวที่เธอรักที่สุด แถมยังแซ่เดียวกับเธออีก คุณยายเสิ่นจึงดีใจมาก
เสิ่นมู่กับเด็กคงไม่ได้มีของกินอะไรมากนักเมื่ออยู่ข้างนอก เด็กยังเล็ก เธอไม่อยากให้แกต้องหิว
เธอจึงตื่นแต่เช้ามาทำแป้งทอดต้นหอม ถังเนี่ยนซีชอบกิน ลูกของเธอก็น่าจะชอบเหมือนกัน
“ขอบคุณค่ะคุณยาย!” ถังเนี่ยนซีซาบซึ้งใจมาก
“เอาไปสิ รีบไปเถอะ บอกพวกเขาด้วยว่าเดี๋ยวพวกเราจะไปเจอ”
เมื่อวานเสิ่นจิ้งอี๋กับเฉินต้าห่ายตกลงกันแล้วว่าวันนี้จะไปพบพ่อลูกเสิ่นมู่กับอันอัน
แต่พอคิดดูแล้ว ทั้งคู่ก็เปลี่ยนใจเป็นพรุ่งนี้ หากจู่ ๆ ไปหาแบบไม่บอกกล่าว เกิดทำเด็กตกใจขึ้นมาคงไม่ดี สุดท้ายจึงตัดสินใจให้ถังเนี่ยนซีบอกเสิ่นมู่ก่อนว่าพรุ่งนี้พวกเขาจะไปหา
แม้ในใจจะร้อนใจอยากรู้ว่าเสิ่นมู่เป็นคนอย่างไร และเหตุใดถังเนี่ยนซีกลับมาแล้วก็ยังต้องการตามหาเขา แต่เรื่องแบบนี้เร่งร้อนไม่ได้ วันนี้สองสามีภรรยาสูงวัยจะลองคิดให้ดี ทั้งยังให้ทางเสิ่นมู่มีเวลาเตรียมตัวด้วย
พวกเขาไม่อยากเจอคนที่พูดต่อหน้าพวกตนยังไม่รู้เรื่องรู้ราว