หลังจากพูดคุยกับเสิ่นมู่จนเข้าใจกันแล้ว ถังเนี่ยนซีก็ก้มมองอันอันในอ้อมแขนอีกครั้ง
“อันอัน อิ่มหรือยังลูก” ถังเนี่ยนซีเห็นว่าอันอันหยุดกินแล้ว จึงใช้ผ้าเช็ดหน้าซับคราบมันบนมือและใบหน้าให้เขา
“อิ่มแล้วครับ!” อันอันตบพุงกลมป่องของตัวเอง พลางแกว่งขาไปมาอยู่ในอ้อมแขนของถังเนี่ยนซี ท่าทางพึงพอใจเป็นที่สุด
“อิ่มแล้วก็ลงไปเดินเล่นหน่อยนะ” ถังเนี่ยนซีลูบพุงกลมดิ๊กของเขา ก่อนวางลงบนพื้นให้เดินเล่น เธอมีประสบการณ์ดูแลเด็กไม่มากนัก พอเห็นพุงกลม ๆ ของเขาก็กลัวว่าจะกินมากเกินไป จึงให้เดินย่อยอาหารสักหน่อย
“ได้ครับ!” อันอันอยากให้แม่อุ้มมากก็จริง แต่วันนี้เขาเผลอกินเยอะเกินไปจนรู้สึกไม่ค่อยสบายท้อง จึงอยากเดินเล่นเหมือนกัน
เพียงแต่เขาไม่ได้เดินไปไหนไกล แค่เดินวนรอบโต๊ะที่เสิ่นมู่กับถังเนี่ยนซีช่วยกันทำขึ้นมา
ถังเนี่ยนซีคอยจับตาดูลูกอยู่ตลอด แต่ก็ไม่ได้ละเลยเสิ่นมู่
“เสิ่นมู่ เดี๋ยวคุณมีธุระต้องทำไหม เราออกไปซื้อของใช้ประจำวันกันเถอะ ที่บ้านยังขาดของอีกตั้งเยอะ”
ก่อนหน้านี้ถังเนี่ยนซียังคิดว่าตัวเองซื้อของมาเยอะแล้ว ของที่มีคงพอให้เสิ่นมู่กับอันอันใช้ชีวิตกันง่าย ๆ ได้ แต่เมื่อวานพอไปดูที่บ้านก็พบว่าของยังไม่พอเลย หลายอย่างก็ไม่มี ถึงกับทำอาหารที่บ้านไม่ได้