วันนี้ถังเนี่ยนซีออกจากบ้านมาแต่เช้า พอกะเวลาดูแล้วคิดว่าเสิ่นมู่กับอันอันน่าจะใกล้มาถึง เธอกลัวว่าพวกเขาจะหาบ้านไม่เจอ จึงตั้งใจออกไปดูข้างนอก แต่ไม่คิดว่าพอเปิดประตูออกมา เสิ่นมู่กับลูกก็มาถึงหน้าบ้านแล้ว
เมื่อเห็นเสิ่นมู่ ถังเนี่ยนซีก็ชะงักไปเล็กน้อย ไม่ได้เจอกันมาสี่ปี เขาแทบไม่เปลี่ยนไปเลย สายตาของเธอพลันถูกเด็กน้อยในอ้อมแขนเขาดึงดูด
เด็กในอ้อมแขนมีผิวขาวนุ่มนิ่ม มือเล็กวางอยู่ข้างปาก กำลังหลับสนิทอย่างน่าเอ็นดู ถังเนี่ยนซีมองลูกไม่วางตา ราวกับมองเท่าไรก็ไม่พอ
แม้ทุกปีเสิ่นมู่จะส่งรูปถ่ายลูกมาให้ แต่ความรู้สึกตอนที่ได้เห็นตัวจริงนั้นแตกต่างออกไป
เด็กน้อยที่ทั้งว่านอนสอนง่ายและน่ารักขนาดนี้ เป็นลูกของเธอจริง ๆ
ตอนนี้อันอันหลับอยู่ในอ้อมแขนเสิ่นมู่อย่างเป็นสุข ไม่รู้เลยว่าแม่ที่เขาคิดถึงสุดหัวใจกำลังยืนอยู่ตรงหน้า ร่างเล็กขยับโดยไม่รู้ตัว ถังเนี่ยนซีถึงค่อย ๆ ได้สติกลับมา
“เข้ามาก่อนสิ!” ถังเนี่ยนซีเบี่ยงตัวหลบ ลดเสียงลงเพื่อให้เสิ่นมู่เข้าบ้าน
เสิ่นมู่เดินเข้ามาในลานบ้านด้วยสีหน้าเรียบเฉย แต่ความจริงแล้วในใจตื่นเต้นอย่างยิ่ง สายตาของเขาแทบไม่อยากละไปจากถังเนี่ยนซีเลย
แต่เขาไม่กล้าให้ถังเนี่ยนซีรู้ว่ากำลังมองเธอ ไม่อย่างนั้นถ้าเธอโกรธขึ้นมาคงไม่ดีแน่
เมื่อเข้าไปในบ้าน เสิ่นมู่ถึงได้รู้ว่ามันไม่เหมือนที่เขาคิดไว้
เขานึกว่าเมืองหลวงที่เจริญรุ่งเรืองขนาดนี้ บ้านเรือนคงสะอาดเรียบร้อยมาก