“ลุงใหญ่ ผมจะไม่เสียใจแล้วครับ แล้วก็ช่วยออกหนังสือรับรองให้ผมด้วยนะครับ ทั้งเรื่องย้ายทะเบียนบ้านของอันอัน แล้วก็หนังสือรับรองการแต่งงานของผมกับเนี่ยนซี” เสิ่นมู่บอกเอกสารที่จำเป็นต้องใช้ทั้งหมด
“หนังสือรับรองการแต่งงาน? เธอยอมจดทะเบียนกับนายใหม่แล้วหรือ?” เรื่องย้ายทะเบียนบ้านของอันอันไม่ได้ทำให้เขาตกใจ แต่เรื่องที่เสิ่นมู่จะขอหนังสือรับรองการแต่งงานต่างหากที่ทำให้ประหลาดใจ
ตอนนั้นหย่ากันไปแล้วแท้ ๆ แต่ตอนนี้เธอกลับยอมแต่งงานกับเขาอีกครั้ง
“ครับ เนี่ยนซีเขียนบอกไว้ในจดหมายว่า พอไปถึงเมืองหลวงแล้วก็จะไปจดทะเบียนกับผม”
พูดจบ เขาก็หยิบจดหมายออกจากอกเสื้อส่งให้ลุงใหญ่เสิ่น
ลุงใหญ่เสิ่นรับจดหมายมา แล้วหยิบแว่นขยายจากมุมหนึ่งขึ้นมา อ่านเนื้อหาในจดหมายทีละตัวอักษร เพราะกลัวว่าจะพลาดอะไรไป
พอเห็นว่าในจดหมายบอกให้เสิ่นมู่ไปขอหนังสือรับรองการแต่งงานจริง ๆ เขาถึงได้เชื่อ
“เอาละ เดี๋ยวฉันออกให้ แล้วคิดจะออกเดินทางเมื่อไร?”
“อีกสองวันก็ไปแล้วครับ” ในบ้านมีแค่เขากับอันอัน เก็บข้าวของได้ไม่ยุ่งยาก ที่สำคัญคือเสิ่นมู่อยากไปให้เร็วที่สุด อยากเจอถังเนี่ยนซีเร็ว ๆ
“ลุงใหญ่ ถึงตอนนั้นต้องรบกวนให้ช่วยดูแลบ้านด้วยนะครับ” เสิ่นมู่ยังอดเป็นห่วงบ้านไม่ได้ จึงขอให้ลุงใหญ่ช่วยดูแล
“ได้ ไปอย่างสบายใจเถอะ มีเรื่องอะไรก็เขียนจดหมายกลับมานะ เข้าใจไหม? ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ต้องจำไว้ว่ากลับมาหาพวกเราด้วย เข้าใจไหม?”